ΔΙΕΘΝΗ

Παπούτσι: ένα αντικείμενο πόθου με σκληρή ιστορία

Η ιστορία των υποδημάτων σε μια έκθεση στο Παρίσι η οποία άνοιξε τις πύλες της στις 7 Νοεμβρίου και θα τις κλείσει στις 20 Φεβρουαρίου 2020

 08/11/2019 20:55

Παπούτσι: ένα αντικείμενο πόθου με σκληρή ιστορία

Δήμητρα Μακρή

Επί αιώνες στην Κίνα, αλλά και στην Ευρώπη, τα πόδια δένονταν για να χωρέσουν σε μοδάτα παπούτσια και για να ξεχωρίσουν κοινωνικά. Εάν σήμερα το παπούτσι είναι πολύ πιο βολικό, η ιδέα του εξαναγκασμού παραμένει.

Μια έκθεση με τίτλο «Marche et Demarche» διατρέχει την ιστορία του παπουτσιού στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών εξερευνώντας τη σχέση του σώματος με το παπούτσι, ως το πιο επίμονο παράδειγμα δια της μόδας επιβολής μίας ιδανικής φόρμας στην ανθρώπινη ανατομία.

Η έμπνευση προέρχεται από το υπόδημα που φορούσε η Μαρία Αντουανέτα το 1792 που αντιστοιχεί στο νούμερο 33, διηγείται ο Denis Bruna, ιστορικός μόδας και υπεύθυνος της έκθεσης. Τα άλλα μοντέλα των παπoυτσιών που ανήκαν σε αριστοκράτες και μπουρζουά του 18ου και 19ου αιώνα δεν είναι πολύ μεγαλύτερα.

«Πώς μπόρεσαν να χωρέσουν πόδια ενηλίκων σε τόσο μικρά παπούτσια;», αναρωτιέται.

Η εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι που ανήκαν στις ανώτερες τάξεις δεν περπατούσαν. Έμεναν κλεισμένοι στο σπίτι. Μόνο οι άνθρωποι του λαού, με τα μεγάλα πόδια τους, ήταν υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τις λακκούβες, τη λάσπη και τις βρομιές, εξηγεί ο ιστορικός.
Εγχειρίδιο ποδολογίας του 1802 συμβούλευε: για να έχει κανείς ωραία πόδια πρέπει «να τυλίγονται τα δάκτυλα του ποδιού με επιδέσμους. Η γενιά των αρχών του 20ού αιώνα είχε λεπτά πόδια διότι κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας τα παπούτσια ήταν ένα ή δύο νούμερα μικρότερα από το κανονικό.

Ερωτικό αντικείμενο

Η λατρεία του μικροσκοπικού ποδιού έρχεται από την Κίνα, όπου από τον 11ο αιώνα δίπλωναν τα δάκτυλα των ποδιών των κοριτσιών κάτω από το πέλμα από την ηλικία των 5 ετών.

«Ορισμένες φορές δεν δίσταζαν να σπάσουν με μεταλλική ράβδο τα οστά ώστε να τελειοποιηθεί το δίπλωμα. Το ιδεώδες ήταν στην ενήλικη ζωή η γυναίκα να μην ξεπεράσει το νούμερο 26 και να έχει πόδια στο σχήμα που έχει το μπουμπούκι του λωτού», λέει ο ιστορικός.

«Τα κορίτσια καμάρωναν για τα μικρά τους πόδια που υπόσχονταν έναν καλό γάμο» και αυτό το μπουμπούκι του λωτού που φορούσε πάντα υπόδημα, ακόμη και κατά τις ερωτικές περιπτύξεις, όπως δείχνει ένας πίνακας, ήταν ένα πολύτιμο για τους άνδρες ερωτικό αντικείμενο.

Το θέμα περιλαμβάνεται στο τμήμα της έκθεσης που είναι αφιερωμένο στον φετιχισμό. Εκεί, πίσω από τις μαύρες κουρτίνες διακρίνει κανείς πολύ ψηλές μπότες με πολύ σφιχτά κορδόνια, που παραπέμπουν στις φαντασιώσεις των πελατών των οίκων ανοχής.

Το 2007, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιντς φωτογράφισε τις χορεύτριες του Crazy Horse με γόβες Louboutin με πανύψηλα τακούνια στιλέτο, ορισμένες αδύνατο να φορεθούν, αξεσουάρ ενός φετιχιστικού κόσμου.

12ποντα τακούνια

Η άνεση δεν εμφανίζεται στον κόσμο του υποδήματος παρά στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα.

Επί αιώνες στην Κίνα, αλλά και στην Ευρώπη, τα πόδια δένονταν για να χωρέσουν σε μοδάτα παπούτσια και για να ξεχωρίσουν κοινωνικά. Εάν σήμερα το παπούτσι είναι πολύ πιο βολικό, η ιδέα του εξαναγκασμού παραμένει.

Μια έκθεση με τίτλο «Marche et Demarche» διατρέχει την ιστορία του παπουτσιού στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών εξερευνώντας τη σχέση του σώματος με το παπούτσι, ως το πιο επίμονο παράδειγμα δια της μόδας επιβολής μίας ιδανικής φόρμας στην ανθρώπινη ανατομία.

Η έμπνευση προέρχεται από το υπόδημα που φορούσε η Μαρία Αντουανέτα το 1792 που αντιστοιχεί στο νούμερο 33, διηγείται ο Denis Bruna, ιστορικός μόδας και υπεύθυνος της έκθεσης. Τα άλλα μοντέλα των παπoυτσιών που ανήκαν σε αριστοκράτες και μπουρζουά του 18ου και 19ου αιώνα δεν είναι πολύ μεγαλύτερα.

«Πώς μπόρεσαν να χωρέσουν πόδια ενηλίκων σε τόσο μικρά παπούτσια;», αναρωτιέται.

Η εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι που ανήκαν στις ανώτερες τάξεις δεν περπατούσαν. Έμεναν κλεισμένοι στο σπίτι. Μόνο οι άνθρωποι του λαού, με τα μεγάλα πόδια τους, ήταν υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν τις λακκούβες, τη λάσπη και τις βρομιές, εξηγεί ο ιστορικός.
Εγχειρίδιο ποδολογίας του 1802 συμβούλευε: για να έχει κανείς ωραία πόδια πρέπει «να τυλίγονται τα δάκτυλα του ποδιού με επιδέσμους. Η γενιά των αρχών του 20ού αιώνα είχε λεπτά πόδια διότι κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας τα παπούτσια ήταν ένα ή δύο νούμερα μικρότερα από το κανονικό.

Ερωτικό αντικείμενο

Η λατρεία του μικροσκοπικού ποδιού έρχεται από την Κίνα, όπου από τον 11ο αιώνα δίπλωναν τα δάκτυλα των ποδιών των κοριτσιών κάτω από το πέλμα από την ηλικία των 5 ετών.

«Ορισμένες φορές δεν δίσταζαν να σπάσουν με μεταλλική ράβδο τα οστά ώστε να τελειοποιηθεί το δίπλωμα. Το ιδεώδες ήταν στην ενήλικη ζωή η γυναίκα να μην ξεπεράσει το νούμερο 26 και να έχει πόδια στο σχήμα που έχει το μπουμπούκι του λωτού», λέει ο ιστορικός.

«Τα κορίτσια καμάρωναν για τα μικρά τους πόδια που υπόσχονταν έναν καλό γάμο» και αυτό το μπουμπούκι του λωτού που φορούσε πάντα υπόδημα, ακόμη και κατά τις ερωτικές περιπτύξεις, όπως δείχνει ένας πίνακας, ήταν ένα πολύτιμο για τους άνδρες ερωτικό αντικείμενο.

Το θέμα περιλαμβάνεται στο τμήμα της έκθεσης που είναι αφιερωμένο στον φετιχισμό. Εκεί, πίσω από τις μαύρες κουρτίνες διακρίνει κανείς πολύ ψηλές μπότες με πολύ σφιχτά κορδόνια, που παραπέμπουν στις φαντασιώσεις των πελατών των οίκων ανοχής.

Το 2007, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιντς φωτογράφισε τις χορεύτριες του Crazy Horse με γόβες Louboutin με πανύψηλα τακούνια στιλέτο, ορισμένες αδύνατο να φορεθούν, αξεσουάρ ενός φετιχιστικού κόσμου.

12ποντα τακούνια

Η άνεση δεν εμφανίζεται στον κόσμο του υποδήματος παρά στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα.

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Επιλέξτε Κατηγορία