ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο Αλέξης Τσίπρας και η «κανονικότητα»

 05/09/2018 20:02

Ο Αλέξης Τσίπρας και η «κανονικότητα»

Θέμης Τζίμας

Ο Αλέξης Τσίπρας μεταξύ των πολλών «μεταμορφισμών» του, εσχάτως τείνει να προσεγγίσει και το «Βενιζελισμό». Το «Βενιζελισμό» του Ευάγγελου Βενιζέλου. Είναι ο τελευταίος που κατεξοχήν εισήγαγε τον όρο και το ιδεολόγημα της επιστροφής της χώρας στην «κανονικότητα».

Πρόκειται για ιδεολόγημα έωλο, χωρίς ιστορική και κοινωνική βάση, που εξέφρασε την αμηχανία του ελληνικού κατεστημένου ως προς τη διατύπωση μιας πειστικής θετικής αφήγησης. Δεν υπάρχουν «κανονικές» και μη, χώρες, κανονικές και μη, πολιτικές – ευτυχώς.

Επιπλέον, το επιχείρημα περί «κανονικότητας» λαϊκιστικώ τω τρόπω επιχειρούσε να κλείσει το μάτι σε όσα κοινωνικά στρώματα ελπίζουν σε επιστροφή στις μέρες, του άφθονου, δανεικού χρήματος για όλους και της αίσθησης ευμάρειας.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα επικαλεστεί και στη ΔΕΘ το τέλος του τρίτου μνημονίου- επιχειρώντας να αποκρύψει το αέναο, τέταρτο μνημόνιο. Θα «κλείσει το μάτι», εξαγγέλλοντας αποσπασματικές, επιδοματικού τύπου πολιτικές ανακούφισης της φτώχειας που –και- ο ίδιος επιτείνει. Θα αναφερθεί στη «μεσαία τάξη». Θα διακηρύξει κάθαρση για τις υπαρκτές σκιές εις βάρος των στελεχών της ΝΔ.

Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να ανατρέψει την πραγματική ζωή της κρίσης «μετά» την κρίση. Μπορεί πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας να φαντάζει εντιμότερος ή πιο ευαίσθητος κοινωνικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ίσως αυτή η σύγκριση, σε συνδυασμό με την ακροδεξιά κυριαρχία εντός της ΝΔ να δώσει εκλογικούς πόντους στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο οι δομικοί μετασχηματισμοί που επέφεραν τα μνημόνια στην ελληνική οικονομία, κοινωνία και δημοκρατία αλλά και οι διεθνείς συνθήκες- ένταση των ανταγωνισμών μεταξύ των παγκοσμίων δυνάμεων, κρίση της ΕΕ, κρίση των αναδυομένων οικονομιών- δε θυμίζουν σε τίποτα τα χρόνια μέχρι το 2008 και εγγυώνται πως δε θα υπάρξει καμιά κανονικότητα.

Όπως ακύρωσε τις ρητορείες του Βαγγέλη Βενιζέλου περί κανονικότητας, η πραγματικότητα θα ανατρέψει και την αντίστοιχη ρητορεία του Αλέξη Τσίπρα. Όσο μάλιστα, ο λόγος της πολιτικής ελίτ θα παίρνει διαζύγιο από την πραγματικότητα, τόσο δυνάμεις της οργής- προς όποια κατεύθυνση- θα φουντώνουν.

Ο Αλέξης Τσίπρας μεταξύ των πολλών «μεταμορφισμών» του, εσχάτως τείνει να προσεγγίσει και το «Βενιζελισμό». Το «Βενιζελισμό» του Ευάγγελου Βενιζέλου. Είναι ο τελευταίος που κατεξοχήν εισήγαγε τον όρο και το ιδεολόγημα της επιστροφής της χώρας στην «κανονικότητα».

Πρόκειται για ιδεολόγημα έωλο, χωρίς ιστορική και κοινωνική βάση, που εξέφρασε την αμηχανία του ελληνικού κατεστημένου ως προς τη διατύπωση μιας πειστικής θετικής αφήγησης. Δεν υπάρχουν «κανονικές» και μη, χώρες, κανονικές και μη, πολιτικές – ευτυχώς.

Επιπλέον, το επιχείρημα περί «κανονικότητας» λαϊκιστικώ τω τρόπω επιχειρούσε να κλείσει το μάτι σε όσα κοινωνικά στρώματα ελπίζουν σε επιστροφή στις μέρες, του άφθονου, δανεικού χρήματος για όλους και της αίσθησης ευμάρειας.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα επικαλεστεί και στη ΔΕΘ το τέλος του τρίτου μνημονίου- επιχειρώντας να αποκρύψει το αέναο, τέταρτο μνημόνιο. Θα «κλείσει το μάτι», εξαγγέλλοντας αποσπασματικές, επιδοματικού τύπου πολιτικές ανακούφισης της φτώχειας που –και- ο ίδιος επιτείνει. Θα αναφερθεί στη «μεσαία τάξη». Θα διακηρύξει κάθαρση για τις υπαρκτές σκιές εις βάρος των στελεχών της ΝΔ.

Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να ανατρέψει την πραγματική ζωή της κρίσης «μετά» την κρίση. Μπορεί πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας να φαντάζει εντιμότερος ή πιο ευαίσθητος κοινωνικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ίσως αυτή η σύγκριση, σε συνδυασμό με την ακροδεξιά κυριαρχία εντός της ΝΔ να δώσει εκλογικούς πόντους στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο οι δομικοί μετασχηματισμοί που επέφεραν τα μνημόνια στην ελληνική οικονομία, κοινωνία και δημοκρατία αλλά και οι διεθνείς συνθήκες- ένταση των ανταγωνισμών μεταξύ των παγκοσμίων δυνάμεων, κρίση της ΕΕ, κρίση των αναδυομένων οικονομιών- δε θυμίζουν σε τίποτα τα χρόνια μέχρι το 2008 και εγγυώνται πως δε θα υπάρξει καμιά κανονικότητα.

Όπως ακύρωσε τις ρητορείες του Βαγγέλη Βενιζέλου περί κανονικότητας, η πραγματικότητα θα ανατρέψει και την αντίστοιχη ρητορεία του Αλέξη Τσίπρα. Όσο μάλιστα, ο λόγος της πολιτικής ελίτ θα παίρνει διαζύγιο από την πραγματικότητα, τόσο δυνάμεις της οργής- προς όποια κατεύθυνση- θα φουντώνουν.

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Επιλέξτε Κατηγορία