ΑΠΟΨΕΙΣ

Εμμανουήλ

 31/12/2021 20:00

#μένουμε_ασφαλείς και εμβολιαζόμαστε!

Την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχουμε χάσει από την αρχή της πανδημίας, ή είμαστε στο τσαφ από το να έχουμε χάσει, μία πόλη σαν το Αίγιο (20.422 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011) και ετοιμαζόμαστε να φανταστούμε την Ελλάδα δίχως το Ωραιόκαστρο, ναι το κοντινό μας Ωραιόκαστρο (20.852 κάτοικοι).

Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν αυτές τις γραμμές τις διαβάζετε παραμονή Χριστουγέννων, ανήμερα ή την επομένη μια που συνήθως τα κυριακάτικα φύλλα όταν η κυκλοφορία τους συμπίπτει με εορταστικά διήμερα ή τριήμερα τότε εμφανίζονται στα περίπτερα πριν από την Κυριακή την οποία θα έπρεπε να κυκλοφορήσουν. Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας για να απευθύνω τις ευχές μου για την ονομαστική τους εορτή στις Αναστασίες, τις Ευγενίες, τους Ευγένιους, τις Χριστίνες, τους Χρήστους, τις Εμμανουέλλες, τους Μανώληδες αλλά και τις Στεφανίες καθώς και τους Στέφανους. Όπως ευχές και σε όλες σας φίλες αναγνώστριες και όλους σας φίλοι αναγνώστες για χαρούμενες γιορτές με υγεία κι όλους τους δικούς σας μαζί σας.

Θα έχετε αντιληφθεί κι εσείς ότι τελευταία το ένα από τα δύο μανίκια των ρούχων σας έχει επιμηκυνθεί υπερβολικά. Κάτι το λογικό θα μου πείτε μια που η επικαιρότητα δεν σταματά καθώς πλησιάζουμε το τέλος αυτής της πολύ ιδιαίτερης χρονιάς να μας τραβάει από το μανίκι όπως το διατυπώνει η γνωστή έκφραση. Κάτι οι «Θεματοφύλακες του Συντάγματος», αυτοί οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του άρθρου 120 του συντάγματος της χώρας μας οι οποίοι έχουν στο στόχαστρο οποιονδήποτε είναι εμβολιασμένος ή συμμορφώνεται με τις υποδείξεις του υπουργείου στο οποίο υπάγονται ως λειτουργοί. Κάτι, ακόμη περισσότερο, το ότι οι αντιεμβολιαστές μας γυρνάνε κοντά στα ενενήντα χρόνια πίσω με το να παραδίδουν στο πυρ το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά που είχε μοιράσει το υπουργείο Παιδείας στους μαθητές των νηπίων και της πρώτης τάξης του Δημοτικού. Αν δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το σπίρτο που άναψε την φωτιά για να καούν μερικές εκατοντάδες βιβλία πυροδότησε μιαν ακόμη μετωπική επίθεση κατά της ελευθερίας μας και της δημοκρατίας μας τότε είμαστε έτοιμοι να διαβούμε με περισσή προθυμία και αβάσταχτη ελαφρότητα το κατώφλι που οδηγεί σε καιρούς ακόμη πιο σκοτεινούς από αυτούς που βιώνουμε. Αλλά και πιο κοντά μας, ο Δήμαρχός μας που επιμένει να μετατρέψει εκ νέου την πρώτη πλατεία της πόλης μας, την πλατεία Ελευθερίας, σε πάρκινγκ. Μια πλατεία που δημιουργήθηκε πλάι στο τότε ακμάζον λιμάνι της πόλης μας στα μέσα του 19ου αιώνα και θεσμοθετήθηκε με τη σημερινή της μορφή με βασιλικό διάταγμα της 28ης Μαρτίου 1963. Η πλατεία είναι ιδιοκτησία του Δήμου Θεσσαλονίκης και σύμφωνα με το ισχύον γενικό πολεοδομικό σχέδιο είναι χαρακτηρισμένη ως χώρος πρασίνου. Κι όμως η πλατεία αυτή λειτουργούσε επί έξι δεκαετίες ως υπαίθριος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, και φυσικά όχι δωρεάν ως δημοτικό πάρκινγκ αλλά επί πληρωμή μια που η διαχείρισή του γινόταν από ιδιώτες. Ευτυχώς το προηγούμενο Δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε την παύση λειτουργίας του χώρου στάθμευσης σε αυτήν την πλατεία την τόσο φορτισμένη με μνήμες της Ιστορίας της πόλης μας και την ανάπλασή της σε χώρο πρασίνου και μνήμης. Μια μνήμη για την οποία ο τωρινός μας δήμαρχος δεν φαίνεται να δίνει πεντάρα τσακιστή. Τουναντίον δείχνει αποφασισμένος να κάνει ό,τι μπορεί για να σβήσει το παρελθόν της πόλης μας. Μια πλατεία με ρόλο κομβικό στην Ιστορία αυτής της πόλης, μια πλατεία που την ονομάζουν Ελευθερίας το 1908 οι Νεότουρκοι, μια πλατεία από την οποία εισέρχονται τα Ελληνικά στρατεύματα το 1912 για να απελευθερώσουν την πόλη από τον Οθωμανικό ζυγό, μια πλατεία από την οποία τον Ιούλιο του 1942 ξεκινούν τα δεινά των πολυάριθμων Εβραίων κατοίκων αυτής της πόλης. Ποιος ο λόγος να έχουμε μια πλατεία που να μας υπενθυμίζει ότι αυτή η πόλη υπήρξε κάποτε κάτι άλλο από μια παραθαλάσσια τσιμεντούπολη, που ευτυχώς εξακολουθεί να έχει ελάχιστα διαμαντάκια τις βίλες στην περιοχή των Εξοχών και δυστυχώς κατοικείται από εμάς που διπλοπαρκάρουμε όπου μας βολεύει, που αδιαφορούμε για τους άλλους αρκεί να γίνει η δικιά μας δουλειά. Δώστε μας ακόμη ένα πάρκινγκ, αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, από χώρους πρασίνου έχουμε μπουχτίσει και η μνήμη μας έτσι κι αλλιώς έχει πάψει να είναι ενεργή εδώ και πολύ καιρό, ούτε που θυμάμαι πια πόσο καιρό.

Τελειώνοντας μαζί με τις ευχές μου για ένα καλύτερο 2022 να σας δώσω και την ετυμολογία του ονόματος που διάλεξα για τίτλο. Εμμανουήλ, Ιμ-άνου-Ελ στα εβραϊκά, Μεθ’ ημών ο Κύριος.

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 24-26 Δεκεμβρίου 2021