ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αντίνοος Αλμπάνης: Έχουμε μεγάλη ανάγκη ο ένας τον άλλον

«Αυλαία» με την παράσταση «Φινιστρίνι», ο γνωστός ηθοποιός μιλά στη «ΜτΚ» για το μονόλογο που ερμηνεύει και για τις κοινωνικές προεκτάσεις του

 16/05/2019 10:00

Αντίνοος Αλμπάνης: Έχουμε μεγάλη ανάγκη ο ένας τον άλλον
Ο Αντίνοος Αλμπάνης (δεξιά) με τον Πέτρο Φιλιππίδη, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση.

Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Παντελάκη

Ο Αντίνοος Αλμπάνης στην παράσταση του έργου του Βασίλη Ρίσβα «Φινιστρίνι», υποδύεται έναν σύγχρονο άνθρωπο της εποχής μας, έναν νέο που ζει στην ελληνική πραγματικότητα και μέσα στην κρίση.

«Έχει βασανιστεί πολύ από τα προβλήματα που έχει επιφέρει η κρίση, τα οποία έχουν επηρεάσει τους ρυθμούς και τις ισορροπίες της ζωής του. Συνειδητοποιεί ότι είναι ανήμπορος να διαχειριστεί όλο το κομμάτι της νεύρωσης που έρχεται και αποφασίζει να κλειστεί στο σπίτι του, να απομονωθεί, να χρησιμοποιήσει το χώρο του σαν ένα προσωπικό κελί, για να πάψει να έρχεται σε επαφή με όλα αυτά, τα οποία τον πληγώνουν, τον στεναχωρούν, τον βασανίζουν. 

Είναι αυτοεξόριστος στο σπίτι του από ξεκάθαρη αδυναμία, πιστεύοντας ότι αυτό θα τον βοηθήσει να προχωρήσει και να πάει πιο μπροστά» μας λέει χαρακτηριστικά ο ηθοποιός.

Ο ίδιος «κατανοεί απόλυτα τη διαδικασία», στην οποία έχει μπει ο ήρωάς του και, όπως μας αναφέρει, την κατάσταση αυτή την παρατηρεί πολύ συχνά στους ανθρώπους.

«Παρατηρώ συνεχώς ανθρώπους να βρίσκουν μικρόκοσμους μέσα στους οποίους νιώθουν πολύ μεγάλη ασφάλεια και να στρουθοκαμηλίζουν, να χώνουν το κεφάλι τους μέσα στην άμμο, για να μη βλέπουν τι γίνεται έξω. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ φυσιολογική διαδικασία του ανθρώπου για να μπορέσει να αμυνθεί και να λειτουργήσει όσο καλύτερα μπορεί» επισημαίνει ο κ. Αλμπάνης.

Εντοπίζω πολλά κοινά σημεία με τον ήρωα

Την κατάσταση της κρίσης που περιγράφει η παράσταση όπως είναι λογικό την έχει βιώσει και ο ίδιος ο ηθοποιός. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να έχει μείνει ανεπηρέαστος από την κρίση. Κανένας δεν είχε καταλάβει πώς θα επηρέαζε την ψυχοσύνθεσή του. Όλοι είχαμε στο μυαλό μας ότι θα ζοριστούμε οικονομικά, αλλά το τι προεκτάσεις θα είχε αυτό, κανείς δεν το υπολόγιζε. Έχω επηρεαστεί και είναι πολλά τα κοινά σημεία που εντοπίζω με τον ήρωα. 

Σε μικρότερο βαθμό γιατί έχω άλλα κρατήματα και άμυνες να μπορώ να διαχειρίζομαι τις κρίσεις. Σε κάθε περίπτωση, μου είναι πάρα πολύ γνώριμο» τονίζει στη «ΜτΚ».

Άλλωστε το έργο είναι βαθιά κοινωνικό και όχι πολιτικό, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει. «Δεν κάνει πολιτικό σχόλιο. Δεν είναι μια διδακτική παράσταση. 

Δεν θα σου τρίψει τη μούρη πάνω στο πρόβλημα, ούτε θα προσπαθήσει να σου φωτίσει μια λύση. Αυτό που κάνει είναι να σε θέσει προ των ευθυνών σου και να κάνει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι η απομόνωση από το κοινωνικό σύνολο δεν μπορεί να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε.

Οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί για να ζούμε ομαδικά, να είμαστε σε αγέλες. Κανένας άνθρωπος δεν επιβίωσε στην ιστορία της ανθρωπότητας όντας μόνος του. Έχουμε μεγάλη ανάγκη ο ένας τον άλλον και μονάχα έτσι θα πάμε μπροστά» αναφέρει.

Είναι μία δύσκολη διαδικασία ο μονόλογος

Ο Αντίνοος Αλμπάνης συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Πέτρο Φιλιππίδη, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση. «Με άφησε έκπληκτο με τη δοτικότητά του, την αφοσίωση, τον επαγγελματισμό του. Ως σκηνοθέτης επέλεξε να στήσει κάτι μέσα από μένα και γύρω από μένα και δεν πήγε να μου ‘φορέσει’ κάτι. Αυτό που τον ενδιέφερε και νομίζω ότι πρέπει να ενδιαφέρει όλους τους σκηνοθέτες είναι να διαμορφώνουν ήρωες που γεννιούνται μέσα από τον ηθοποιό και όχι να έχουν στο μυαλό τους κάτι συγκεκριμένο, που μπορεί να κουμπώσει σε έναν οποιοδήποτε ηθοποιό. Δεν μπορούμε όλοι οι ηθοποιοί να κάνουμε τα πάντα, ούτε να τα αποδώσουμε με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια εκφραστικά μέσα» σχολιάζει και προσθέτει:

«Το γεγονός ότι με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε όλο το χώρο να μπορέσω να ανασάνω και να βρω τον εαυτό μου μέσα από αυτό, ήταν μεγάλο δώρο για μένα. Είναι μια δύσκολη διαδικασία ο μονόλογος. Απαιτεί μεγάλη αφοσίωση, δουλειά, προσοχή, συνεργατικότητα και ήταν παρών καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας».

Αν και αρχικά τον βασάνιζε η ιδέα του ότι θα έπρεπε για πρώτη φορά στην καριέρα του να εκτεθεί μόνος του επί σκηνής χωρίς κάποιο άλλο άτομο δίπλα του, σύντομα, όμως, κατάλαβε «ότι προβλήματα και δυσκολίες μπορούμε να βρίσκουμε και να βάζουμε συνέχεια στους εαυτούς μας και να αγχωνόμαστε και να ξεφυσάμε, αλλά η ουσία της δουλειάς είναι μία και είναι συγκεκριμένη και δεν αλλάζει, είτε αν παίζεις μόνος σου είτε με πέντε, δέκα ή εκατό άτομα».

Αν και είναι πιο εύκολο για έναν παραγωγό να στηρίξει οικονομικά έναν μονόλογο, ο ηθοποιός παρατηρεί και το γεγονός ότι το κοινό «αγκαλιάζει τους μονολόγους, κάτι που είναι πολύ παρήγορο, γιατί βλέπεις ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη κάτι πολύ πλούσιο, φλύαρο και εντυπωσιακό και μπορούν να περάσουν εξίσου καλά με μία πολύ απλή ιστορία ενός ανθρώπου που διηγείται τη ζωή του» επισημαίνει.

Μπορεί στο παρελθόν να είχε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους του κλασικού θεάτρου, παρ’ όλα αυτά δεν δείχνει να ταυτίζεται με ένα είδος μόνο. «Το δικό μου μέλημα δεν είναι να επιλέξω το έργο αν είναι ρεπερτορίου ή όχι, αν θα είναι κλασικό ή όχι. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να επιλέγω τους συνεργάτες, που θα είμαι πάνω στη σκηνή» καταλήγει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
«Φινιστρίνι» του Βασίλη Ρίσβα

Θέατρο «Αυλαία»

Παραστάσεις: 18 - 20 Μαΐου

Εισιτήρια: 12 με 15 ευρώ

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 12 Μαΐου 2019

Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Παντελάκη

Ο Αντίνοος Αλμπάνης στην παράσταση του έργου του Βασίλη Ρίσβα «Φινιστρίνι», υποδύεται έναν σύγχρονο άνθρωπο της εποχής μας, έναν νέο που ζει στην ελληνική πραγματικότητα και μέσα στην κρίση.

«Έχει βασανιστεί πολύ από τα προβλήματα που έχει επιφέρει η κρίση, τα οποία έχουν επηρεάσει τους ρυθμούς και τις ισορροπίες της ζωής του. Συνειδητοποιεί ότι είναι ανήμπορος να διαχειριστεί όλο το κομμάτι της νεύρωσης που έρχεται και αποφασίζει να κλειστεί στο σπίτι του, να απομονωθεί, να χρησιμοποιήσει το χώρο του σαν ένα προσωπικό κελί, για να πάψει να έρχεται σε επαφή με όλα αυτά, τα οποία τον πληγώνουν, τον στεναχωρούν, τον βασανίζουν. 

Είναι αυτοεξόριστος στο σπίτι του από ξεκάθαρη αδυναμία, πιστεύοντας ότι αυτό θα τον βοηθήσει να προχωρήσει και να πάει πιο μπροστά» μας λέει χαρακτηριστικά ο ηθοποιός.

Ο ίδιος «κατανοεί απόλυτα τη διαδικασία», στην οποία έχει μπει ο ήρωάς του και, όπως μας αναφέρει, την κατάσταση αυτή την παρατηρεί πολύ συχνά στους ανθρώπους.

«Παρατηρώ συνεχώς ανθρώπους να βρίσκουν μικρόκοσμους μέσα στους οποίους νιώθουν πολύ μεγάλη ασφάλεια και να στρουθοκαμηλίζουν, να χώνουν το κεφάλι τους μέσα στην άμμο, για να μη βλέπουν τι γίνεται έξω. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ φυσιολογική διαδικασία του ανθρώπου για να μπορέσει να αμυνθεί και να λειτουργήσει όσο καλύτερα μπορεί» επισημαίνει ο κ. Αλμπάνης.

Εντοπίζω πολλά κοινά σημεία με τον ήρωα

Την κατάσταση της κρίσης που περιγράφει η παράσταση όπως είναι λογικό την έχει βιώσει και ο ίδιος ο ηθοποιός. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να έχει μείνει ανεπηρέαστος από την κρίση. Κανένας δεν είχε καταλάβει πώς θα επηρέαζε την ψυχοσύνθεσή του. Όλοι είχαμε στο μυαλό μας ότι θα ζοριστούμε οικονομικά, αλλά το τι προεκτάσεις θα είχε αυτό, κανείς δεν το υπολόγιζε. Έχω επηρεαστεί και είναι πολλά τα κοινά σημεία που εντοπίζω με τον ήρωα. 

Σε μικρότερο βαθμό γιατί έχω άλλα κρατήματα και άμυνες να μπορώ να διαχειρίζομαι τις κρίσεις. Σε κάθε περίπτωση, μου είναι πάρα πολύ γνώριμο» τονίζει στη «ΜτΚ».

Άλλωστε το έργο είναι βαθιά κοινωνικό και όχι πολιτικό, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει. «Δεν κάνει πολιτικό σχόλιο. Δεν είναι μια διδακτική παράσταση. 

Δεν θα σου τρίψει τη μούρη πάνω στο πρόβλημα, ούτε θα προσπαθήσει να σου φωτίσει μια λύση. Αυτό που κάνει είναι να σε θέσει προ των ευθυνών σου και να κάνει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι η απομόνωση από το κοινωνικό σύνολο δεν μπορεί να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε.

Οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί για να ζούμε ομαδικά, να είμαστε σε αγέλες. Κανένας άνθρωπος δεν επιβίωσε στην ιστορία της ανθρωπότητας όντας μόνος του. Έχουμε μεγάλη ανάγκη ο ένας τον άλλον και μονάχα έτσι θα πάμε μπροστά» αναφέρει.

Είναι μία δύσκολη διαδικασία ο μονόλογος

Ο Αντίνοος Αλμπάνης συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Πέτρο Φιλιππίδη, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση. «Με άφησε έκπληκτο με τη δοτικότητά του, την αφοσίωση, τον επαγγελματισμό του. Ως σκηνοθέτης επέλεξε να στήσει κάτι μέσα από μένα και γύρω από μένα και δεν πήγε να μου ‘φορέσει’ κάτι. Αυτό που τον ενδιέφερε και νομίζω ότι πρέπει να ενδιαφέρει όλους τους σκηνοθέτες είναι να διαμορφώνουν ήρωες που γεννιούνται μέσα από τον ηθοποιό και όχι να έχουν στο μυαλό τους κάτι συγκεκριμένο, που μπορεί να κουμπώσει σε έναν οποιοδήποτε ηθοποιό. Δεν μπορούμε όλοι οι ηθοποιοί να κάνουμε τα πάντα, ούτε να τα αποδώσουμε με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια εκφραστικά μέσα» σχολιάζει και προσθέτει:

«Το γεγονός ότι με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε όλο το χώρο να μπορέσω να ανασάνω και να βρω τον εαυτό μου μέσα από αυτό, ήταν μεγάλο δώρο για μένα. Είναι μια δύσκολη διαδικασία ο μονόλογος. Απαιτεί μεγάλη αφοσίωση, δουλειά, προσοχή, συνεργατικότητα και ήταν παρών καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας».

Αν και αρχικά τον βασάνιζε η ιδέα του ότι θα έπρεπε για πρώτη φορά στην καριέρα του να εκτεθεί μόνος του επί σκηνής χωρίς κάποιο άλλο άτομο δίπλα του, σύντομα, όμως, κατάλαβε «ότι προβλήματα και δυσκολίες μπορούμε να βρίσκουμε και να βάζουμε συνέχεια στους εαυτούς μας και να αγχωνόμαστε και να ξεφυσάμε, αλλά η ουσία της δουλειάς είναι μία και είναι συγκεκριμένη και δεν αλλάζει, είτε αν παίζεις μόνος σου είτε με πέντε, δέκα ή εκατό άτομα».

Αν και είναι πιο εύκολο για έναν παραγωγό να στηρίξει οικονομικά έναν μονόλογο, ο ηθοποιός παρατηρεί και το γεγονός ότι το κοινό «αγκαλιάζει τους μονολόγους, κάτι που είναι πολύ παρήγορο, γιατί βλέπεις ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη κάτι πολύ πλούσιο, φλύαρο και εντυπωσιακό και μπορούν να περάσουν εξίσου καλά με μία πολύ απλή ιστορία ενός ανθρώπου που διηγείται τη ζωή του» επισημαίνει.

Μπορεί στο παρελθόν να είχε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους του κλασικού θεάτρου, παρ’ όλα αυτά δεν δείχνει να ταυτίζεται με ένα είδος μόνο. «Το δικό μου μέλημα δεν είναι να επιλέξω το έργο αν είναι ρεπερτορίου ή όχι, αν θα είναι κλασικό ή όχι. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να επιλέγω τους συνεργάτες, που θα είμαι πάνω στη σκηνή» καταλήγει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
«Φινιστρίνι» του Βασίλη Ρίσβα

Θέατρο «Αυλαία»

Παραστάσεις: 18 - 20 Μαΐου

Εισιτήρια: 12 με 15 ευρώ

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 12 Μαΐου 2019

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Επιλέξτε Κατηγορία