ΑΠΟΨΕΙΣ

Άνθρωποι

 29/07/2021 21:00

#μένουμε_ασφαλείς φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Κι είμαι σίγουρος πως η καθεμία κι ο καθένας μας στην ζωή του έχει μια αλυσίδα ανθρώπων με Α κεφαλαίο τους οποίους ευγνωμονεί και μνημονεύει παντού και πάντα και τους κατατάσσει στο προσωπικό του Πάνθεον μεταξύ των ηρώων. Από τις πολλές και τους πολλούς που μέτρησαν στη ζωή μου για να θεωρήσω ότι το Α τους πρέπει να το γράφω πάντα κεφαλαίο θα σταθώ και θα σας μιλήσω για δυο. Στον πρώτο χρωστώ κυριολεκτικά τη ζωή μου. Και δεν μιλώ για την μητέρα μου όπως υποθέσατε, ούτε για τον πατέρα μου. Μιλώ για έναν αξιωματικό του ναζιστικού στρατού την περίοδο της γερμανικής κατοχής στη χώρα μας. Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του και δεν ξέρω αν ζει ακόμη. Αλλά ας αρχίσω από την αρχή. Τον Μάρτιο του 1943 οι αρχές της Κατερίνης προειδοποιούν τους 35 Εβραίους που εκείνη την εποχή διέμεναν σε αυτή την πόλη, δυο μεγάλα σόγια ενωμένα με αγχιστεία, μια που η αδελφή του πατέρα μου είχε παντρευτεί κάποιον από το άλλο σόι, ότι σε έξη ώρες θα ερχόταν οι Γερμανοί για να τους συλλάβουν. Άρον-άρον μάζεψαν ό,τι μπορούσαν και ξεσπιτώθηκαν κι έζησαν μιαν αληθινή Οδύσσεια επί δυο χρόνια από χωριό σε χωριό στον Όλυμπο και τα Πιέρια. Επέζησαν χάρις στην καλοσύνη των χωρικών και των ανταρτών και στις δεξιότητες των ανδρών του σογιού που ήταν τενεκετζήδες και μπορούσαν να επιδιορθώνουν καζάνια, καρδάρια και γκιούμια. Κατά τη διάρκεια αυτού του φευγιού, κάποια στιγμή μέσα στο 1944, σε ένα ορεινό χωριό ήταν η θεία μου με τον εννιάχρονο γιό της και η μητέρα μου με την ούτε δυο χρονών κόρη της κι ένας Γερμανός αξιωματικός συνοδευόμενος από μερικούς οπλίτες, τον δοσίλογο και τον διερμηνέα καταφθάνουν για να ψάξουν για Εβραίους. Οι δυο γυναίκες στέκονται αμίλητες, μια που φοβούνται ότι η προφορά τους στα ελληνικά μπορεί να τις προδώσει. Ο αξιωματικός αφού έψαξε στο χωριό και δεν βρήκε Εβραίους πλησιάζει τη θειά μου και τη μητέρα μου και με τον διερμηνέα τις λέει ότι αυτός ξέρει πολύ καλά ότι είναι Εβραίες, αυτόν δεν τον νοιάζει αλλά μπορεί να έρθει κάποιος άλλος που να τον νοιάζει γι’ αυτό να τα μαζέψουν και να πάνε κάπου αλλού. Κι ήταν το τρεντς-κόουτ που φορούσε ο ξάδελφος μου σε αυτό το φτωχό ορεινό χωριό που τις είχε προδώσει. Ο αξιωματικός ήταν Άνθρωπος σωστός.

Κι ερχόμαστε στον πιο πρόσφατο Άνθρωπο στη ζωή μου. Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στο Λεφόκαστρο, μια μαγευτική παραλία του Παγασητικού. Το μεσημέρι μετά το μπάνιο αλλάζω το βρεγμένο μαγιό με άλλο στεγνό. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και παίρνω τον ανηφορικό δρόμο για να φύγω έχοντας αφήσει ανοιχτή την αναδιπλούμενη πόρτα του πορτμπαγκάζ. Στα μισά της ανηφόρας η φωτεινή ένδειξη στο καντράν με ειδοποιεί ότι κάποια πόρτα είναι ανοιχτή. Σταματώ, αντιλαμβάνομαι την αμέλειά μου, εξετάζω αν λείπει κάτι και φεύγω ήσυχος δίχως να διαπιστώσω ότι το παντελονάκι με τα κλειδιά του σπιτιού όπου φιλοξενούμουν και το πορτοφολάκι με τα κέρματα, τις πιστωτικές κάρτες και το δίπλωμα οδήγησης έλειπε. Την απώλεια την αντιλαμβάνομαι το βράδυ όταν επιστρέφω στο σπίτι των φίλων. Ακυρώνω τις πιστωτικές και βρίσκω στο φέισμπουκ αίτημα φιλίας από Καρδιτσιώτη που παραθερίζει στο Λεφόκαστρο, βρήκε το παντελονάκι με τα πάντα στις τσέπες και μου ζητά την διεύθυνση μου για να μου το στείλει. Άνθρωπος σωστός!

Ευτυχώς! Γιατί χωρίς αυτούς τους σωστούς ανθρώπους με Α κεφαλαίο η ζωή μας θα ήταν εντελώς Ανυπόφορη.

*Δημοσιεύθηκε στη "ΜτΚ" στις 25 Ιουλίου 2021

Δημοφιλείς Απόψεις