ΑΠΟΨΕΙΣ

«αχθοφόροι μ' ανθισμένες πλάτες»

Για την απώλεια του ποιητή Μάρκου Μέσκου

 02/01/2019 13:28

«αχθοφόροι μ' ανθισμένες πλάτες»

Τέλλος Φίλης

«Ο Λογοτέχνης κι ο Ποιητής πρέπει να σηκώνει το ηθικό βάρος του κόσμου που φέρει και προσφέρει , αν δεν έχει αυτή τη δυνατότητα δεν είναι ούτε Ποιητής , ούτε Λογοτέχνης, ούτε Καλλιτέχνης», Μάρκος Μέσκος 

Ο Μάρκος Μέσκος (7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019) υπήρξε ο σημαντικότερος ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς κι ας μην το επεδίωξε ποτέ.
Από το 1958 μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει 23 ποιητικές συλλογές. Η αξία της ποίησής του έχει αναγνωριστεί το 1996 με το βραβείο ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» για τη συλλογή του "Χαιρετισμοί" (1995), το 2005 με το βραβείο Καβάφη, το 2006 με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου, και το 2013 με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του "Τα λύτρα" (2012).
Αναρωτιέμαι αν η νέα γενιά γνωρίζει το μέγεθος του λόγου του, την ύπαρξη του και αν είναι σε θέση να αναγνωρίσει το μέγεθος της απώλειας .
Η Ποίησή του έχει κάτι το αδιαπραγμάτευτα αρσενικό με μια απόλυτη αγάπη προσφοράς, έρωτα για την παράδοσή μας, ομολογία ενός ανθρωπισμού μέσα από αγώνες κι αντιστάσεις μα πάνω απ΄ όλα λυτρωτικές ομολογίες λαθών και πίστη κι εμμονή στην απλότητα του λόγου.

Οι λέξεις του είναι κραδασμοί αναγνώρισης αξιών που συνεχώς εκλείπουν.

Η Ποίηση του ήταν το καλύτερο μάθημα πατριδογνωσίας, πολύ μακριά από εύκολους πατριωτισμούς και ημιμαθείς πατριδοκαπηλίες. Μυρίζει χώμα, πατρίδα, αίμα, ιδρώτα, και ματαίωση χωρίς ντροπή, με αυτογνωσία και επίπονη αναγνώριση των αιτιών. Είναι μια σταλαγματιά μνήμης στην αφόρητη ξηρασία των χρόνων μας.
Από το 1981 ήταν κάτοικος Θεσσαλονίκης. Προσωπικά τον θεωρώ τον σημαντικότερο άνθρωπο του Πολιτισμού μας κι έναν σπουδαίο συμπολίτη μας. Ήταν ο πρώτος που μου τηλεφώνησε βράδυ Μεγάλου Σαββάτου για να μου πει με φωνή συγκινημένη: «Τέλλο μου συνέχισε» έχοντας μόλις διαβάσει «το έσχατο έρμα», που φίλη καλή εν αγνοία μου του το είχε στείλει. Γενναιόδωρος με τους νεότερους, ακτιβιστής, αγωνιστής, βαθιά ερωτικός και πάντα παρών σε όσες κοινωνικές δράσεις του ζητήθηκε. Κυρίως όμως ήταν ένας βράχος στη γειτονιά, ήθους και αξιοπρέπειας, ένα κινητό μάθημα επιβίωσης ανάμεσα στη χυδαιότητα κι ένα πρότυπο αντίστασης στην ευτέλεια των χρόνων μας.

*Η κηδεία του Μάρκου Μέσκου θα γίνει την Πέμπτη στη γενέτειρά του, Έδεσσα

«Ο Λογοτέχνης κι ο Ποιητής πρέπει να σηκώνει το ηθικό βάρος του κόσμου που φέρει και προσφέρει , αν δεν έχει αυτή τη δυνατότητα δεν είναι ούτε Ποιητής , ούτε Λογοτέχνης, ούτε Καλλιτέχνης», Μάρκος Μέσκος 

Ο Μάρκος Μέσκος (7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019) υπήρξε ο σημαντικότερος ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς κι ας μην το επεδίωξε ποτέ.
Από το 1958 μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει 23 ποιητικές συλλογές. Η αξία της ποίησής του έχει αναγνωριστεί το 1996 με το βραβείο ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» για τη συλλογή του "Χαιρετισμοί" (1995), το 2005 με το βραβείο Καβάφη, το 2006 με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου, και το 2013 με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του "Τα λύτρα" (2012).
Αναρωτιέμαι αν η νέα γενιά γνωρίζει το μέγεθος του λόγου του, την ύπαρξη του και αν είναι σε θέση να αναγνωρίσει το μέγεθος της απώλειας .
Η Ποίησή του έχει κάτι το αδιαπραγμάτευτα αρσενικό με μια απόλυτη αγάπη προσφοράς, έρωτα για την παράδοσή μας, ομολογία ενός ανθρωπισμού μέσα από αγώνες κι αντιστάσεις μα πάνω απ΄ όλα λυτρωτικές ομολογίες λαθών και πίστη κι εμμονή στην απλότητα του λόγου.

Οι λέξεις του είναι κραδασμοί αναγνώρισης αξιών που συνεχώς εκλείπουν.

Η Ποίηση του ήταν το καλύτερο μάθημα πατριδογνωσίας, πολύ μακριά από εύκολους πατριωτισμούς και ημιμαθείς πατριδοκαπηλίες. Μυρίζει χώμα, πατρίδα, αίμα, ιδρώτα, και ματαίωση χωρίς ντροπή, με αυτογνωσία και επίπονη αναγνώριση των αιτιών. Είναι μια σταλαγματιά μνήμης στην αφόρητη ξηρασία των χρόνων μας.
Από το 1981 ήταν κάτοικος Θεσσαλονίκης. Προσωπικά τον θεωρώ τον σημαντικότερο άνθρωπο του Πολιτισμού μας κι έναν σπουδαίο συμπολίτη μας. Ήταν ο πρώτος που μου τηλεφώνησε βράδυ Μεγάλου Σαββάτου για να μου πει με φωνή συγκινημένη: «Τέλλο μου συνέχισε» έχοντας μόλις διαβάσει «το έσχατο έρμα», που φίλη καλή εν αγνοία μου του το είχε στείλει. Γενναιόδωρος με τους νεότερους, ακτιβιστής, αγωνιστής, βαθιά ερωτικός και πάντα παρών σε όσες κοινωνικές δράσεις του ζητήθηκε. Κυρίως όμως ήταν ένας βράχος στη γειτονιά, ήθους και αξιοπρέπειας, ένα κινητό μάθημα επιβίωσης ανάμεσα στη χυδαιότητα κι ένα πρότυπο αντίστασης στην ευτέλεια των χρόνων μας.

*Η κηδεία του Μάρκου Μέσκου θα γίνει την Πέμπτη στη γενέτειρά του, Έδεσσα

ΣΧΟΛΙΑ

Επιλέξτε Κατηγορία