Τρεις μήνες μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, το Βέλγιο παραμένει χωρίς κυβέρνηση. Οι διαδοχικές διαβουλεύσεις του εντολοδόχου πρωθυπουργού, του βαλόνου σοσιαλιστή Έλιο ντι Ρούπο, οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο με αποτέλεσμα αυτός να επιστρέψει την εντολή στον βασιλιά Αλβέρτο Β’. Είχε προηγηθεί η εξίσου άκαρπη προσπάθεια του φλαμανδού αυτονομιστή Μπαρτ ντε Βεβέρ, ο οποίος είχε λάβει πρώτος την εντολή από τον βασιλιά αμέσως μετά τις εκλογές.  Η διαπίστωση ότι η “χώρα δεν είναι πλέον κυβερνήσιμη” έχει κατ’ επανάληψη εκφραστεί από αναλυτές, όμως για πρώτη φορά διατυπώνεται και από μετριοπαθείς πολιτικούς. Πρώτος που έσπασε το ταμπού ήταν την Κυριακή ο εκ των ηγετών του Σοσιαλιστικού κόμματος της Βαλονίας, Φιλίπ Μουρό, ο οποίος “τόλμησε” να αναφερθεί δημοσίως στο ενδεχόμενο διχοτόμησης της χώρας μεταξύ γαλλόφωνης Βαλονίας και ολλανδόφωνης Φλάνδρας. Με τη διαπίστωσή του αυτή (η οποία ευρέως συζητείται λίγο-πολύ σε όλο το πολιτικό φάσμα του Βελγίου) έσπευσαν να συμφωνήσουν χθες δύο άλλοι εξέχοντες βαλόνοι πολιτικοί, η σοσιαλίστρια υπουργός Λορέτ Ονκελίνξ καθώς και ο πρωθυπουργός της Βαλονίας Ρουντί Ντεμότ. Ο τελευταίος κάλεσε τη γαλλόφωνη κοινότητα “να εξετάσει πλέον όλες τις πιθανότητες, ακόμα και να ρυθμίσει μόνη της τις τύχες της, ανεξαρτήτως της Φλάνδρας”. Μέχρι τώρα υπέρ του “διαζυγίου” μιλούσαν μόνο οι ακροδεξιοί αυτονομιστές της Φλάνδρας, επικαλούμενοι το επιχείρημα ότι ο πλούτος παράγεται στην περιοχή τους, που είναι καταφανώς πλουσιότερη, και διασπαθίζεται στη Βαλονία. Ωστόσο η κατάσταση περιπλέκεται καθώς πολλά τμήματα και των δύο περιοχών έχουν μειονότητες της άλλης πλευράς, ενώ η τρίτη αυτόνομη περιοχή, αυτή των Βρυξελλών, έχει την ιδιομορφία να είναι γαλλόφωνος θύλακας μέσα στη Φλάνδρα, ενώ στην περιφέρειά τους υπάρχουν ολλανδόφωνες νησίδες.  
Μετά τις εξελίξεις αυτές ο βασιλιάς Αλβέρτος Β΄ ζήτησε από τους προέδρους της Βουλής και της Γερουσίας (τον βαλόνο Αντρέ Φλαό και τον φλαμανδό Ντάνι Πίτερς) να μεσολαβήσουν για την επανέναρξη των συνομιλιών για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Είναι η πρώτη φορά που ο βασιλιάς αναθέτει μια τέτοιου είδους αποστολή σε δύο εξέχοντες εκπροσώπους των δύο κοινοτήτων. Αν και αυτή η προσπάθεια των δυο προέδρων δεν αποδώσει, τότε η χώρα θα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές, οι οποίες δεν αποκλείεται να είναι και οι τελευταίες του ενιαίου Βελγίου.