“Χρηστιανοί” ή χριστιανοί της ταυτότητας;

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Δεν ήμαστε όλοι για τα πρωινάδικα και για το life style. Δεν είναι η Θεσσαλονίκη αυτό το συντηρητικό συνονθύλευμα που κάποιοι άσχετοι πέρασαν ως εικόνα στην Αθήνα μέσω της Μενεγάκη και άλλων καναλιών -όχι.
 

Ένας ολόκληρος χρόνος συμπληρώθηκε, από τη στιγμή που το περίφημο μνημόνιο μπήκε στην καθημερινότητα της Ελλάδας και αναδείχτηκε σε κρίσιμη συνιστώσα της ζωής όλων μας.
 

Σύσσωμα, τα σοβαρότερα ξένα ΜΜΕ αλλά και αρκετοί έλληνες οικονομολόγοι υποστηρίζουν εδώ και καιρό το, εντελώς, αυτονόητο.
 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του Μαρτίου 2001, σήμερα διαμένουν στην Ελλάδα περίπου 11.000.000 άνθρωποι, από τους οποίους οι 800.000 είναι αλλοδαποί.
 

Το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα ανέδειξε για μια ακόμη φορά αφενός ότι η χρήση της πυρηνικής ενέργειας ουσιαστικά δεν ελέγχεται, αφετέρου ότι οι κίνδυνοι ενός πυρηνικού ατυχήματος δύσκολα συγκρίνονται με οποιονδήποτε άλλο τύπο ατυχήματος γνωρίζουμε.
 

Και ενώ η Ελλάδα είναι γονατισμένη από την κρίση που την μαστίζει με τους ημεδαπούς και αλλοδαπούς διαχειριστές και αυτουργούς αυτής, οι προκλήσεις και οι προσβολές από τους κρατούντες της γειτονικής χώρας (της FYROM) συνεχίζονται αμείωτα και μάλιστα αυξάνονται.
 

Θορυβήθηκε ιδιαιτέρως ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος από τα δημοσιεύματα, αρχικά της «Θ» και ακολούθως και των υπολοίπων εφημερίδων, περί της επικείμενης πρόσκλησης από τον ανακριτή όλων των εμπλεκομένων -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- στο σκάνδαλο της υπεξαίρεσης στο δήμο Θεσσαλονίκης.
 

Πριν από αρκετές εβδομάδες, και όταν ακόμη ο τίτλος του πρωταθλητή στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είχε κατοχυρωθεί και μαθηματικά στον Ολυμπιακό, υπήρξε η έκρηξη βίας και ξεφτίλας στο Καραϊσκάκη με τα εκτεταμένα επεισόδια, τα διαιτητικά όργια και το σόου Μαρινάκη.
 

Σήμερα ένοιωσα την ανάγκη να παραχωρήσω τον χώρο στον συνάδελφό μου Γιώργο Λεκάκη, ο οποίος έγραψε ένα άρθρο στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Ελεύθερη ζώνη». Το γιατί θα το διαπιστώσετε μόλις διαβάσετε τα παρακάτω, αυτούσια όπως ακριβώς αναρτήθηκαν.
 

Με αφορμή την είδηση για το σχέδιο επέκτασης των εγγυήσεων του ελληνικού δημοσίου υπέρ των τραπεζών κατά ποσό 30 δισ. ευρώ και τις υποχρεώσεις που θα αναλάβουν οι τράπεζες έναντι του δημοσίου, προκειμένου να λάβουν την παραπάνω ενίσχυση, θα ήθελα να εκθέσω κάποιες σκέψεις.
 

Την περασμένη Κυριακή εορτάσαμε την ένδοξη του Κυρίου Ανάσταση. Ο απόηχος της μεγάλης εορτής παραμένει.
 

α) Η θεία συγκατάβαση ως συνέχεια του μυστηρίου της θείας κένωσης δεν πε-ρι-ο-ρί-ζε-ται στον Σταυρό και την ταφή. Συνεχίζεται και μετά την Ανάσταση.
 

Κάποιος είπε, τι να περιμένει κανείς από μας τους Έλληνες που κάναμε εμφύλιο μετά από τέσσερα χρόνια γερμανικής κατοχής;
 

Στην πορεία κάθε κυβέρνησης υπάρχει ένα σημείο μηδέν, πέρα από το οποίο η πολιτική δυναμική των πραγμάτων δεν μπορεί πια να επηρεαστεί από διορθωτικές κινήσεις, επανεκκίνηση, αλλαγή σελίδας, ανασχηματισμό κλπ. Κοινώς, το κλίμα δεν αλλάζει ούτε με… μάγια.
 

Όταν η Τίνα Μπιρμπίλη αναλάμβανε το υπουργείο Περιβάλλοντος γνώριζε από εφαρμοσμένη πολιτική όσα και ο μέσος Έλληνας για την εκπαίδευση μιας γκέισας. Είχε όμως καλές προθέσεις, γνώσεις σε θέματα περιβάλλοντος, ήταν πολιτικά αδέσμευτη από διάφορα ύποπτα συμφέροντα και είχε το πλεονέκτημα της απόλυτης στήριξης του ίδιου του πρωθυπουργού.
 

Είπαμε αλλά όχι κι έτσι, σκέφτηκα, σαν άκουσα τον ισχυρισμό της γνωστής αυτοκράτειρας των νεοελληνικών μπουζουκομάγαζων Άντζελας Δημητρίου ότι οι δημοσιογράφοι ασχολούνται με αυτήν και τη λένε νονού, για να ξεχαστεί το πυρηνικό ατύχημα της… Κίνας (Τι Ιαπωνία, τι Κίνα, αφού όλοι σχιστομάτηδες είναι).
 

Η επικαιροποίηση του Ρυθμιστικού Σχεδίου Θεσσαλονίκης 25 χρόνια μετά την αρχική θεσμοθέτησή του έχει κρίσιμη σημασία εάν αληθινά επιθυμούμε να ανταποκριθεί η πόλη και η ευρύτερη περιοχή της στις σημερινές προκλήσεις με προοπτική μιας πραγματικής βιώσιμης ανάπτυξης που να διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή και την προστασία του περιβάλλοντος.
 

Η πριν μία εβδομάδα από το εβραϊκό Πάσχα ανάσταση του φίλου του Χριστού Λαζάρου στα Ιεροσόλυμα, όπου είχε συγκεντρωθεί πλήθος εορταστών, μεγάλωσε οπωσδήποτε τη δημοτικότητα του Ιησού.
 

Είναι παράξενο, είναι μαζοχιστικό: οι πιο υπεύθυνοι παράγοντες της Ευρώπης να επαναλαμβάνουνε συνέχεια ότι δεν πάμε για αναδιάρθρωση χρέους και ένα σωρό ντόπιοι, έλληνες ψιττακοί να λένε καθημερινώς και να διαδίδουν ότι έχουμε ήδη χρεοκοπήσει - απ’ την άλλη, δεν θέλουνε και πολύ οι φοβικοί, που με το παραμικρό τρέχουνε και γεμίζουνε τα υπόγειά τους με ΝΟΥΝΟΥ, για να πάνε να σηκώσουνε τα ψιλά τους απ’ την τράπεζα, και οι πολύ πλούσιοι (άλλοι μεγάλοι πατριώτες κι αυτοί) να στείλουνε τα φράγκα τους για διακοπές έξω.
 

Κανένα πρόβλημα δεν λύνεται από το πεδίο, ή στο πεδίο που δημιουργήθηκε - έλεγε ο Αϊνστάιν. Συνεπώς, όποιος περιμένει ο κόραξ να βγάλει κοράκου μάτι μάλλον φαλακρώ κτένας δανείζει, κι όποιος ζητάει αυτοκάθαρση του πολιτικού συστήματος μάλλον θα ξεροσταλιάσει περιμένοντας.