Η ΕΡΤ3 των μυρίων προβλημάτων υποδομής και στελέχωσης, της οποίας ακόμη και η ύπαρξη βρέθηκε υπό αμφισβήτηση λόγω οικονομικής κρίσης και απαίτησης περικοπών, είναι -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- η μοναδική περίπτωση φορέα της πόλης που ασχολήθηκε με πρόγραμμα και μεθοδικότητα για το πώς θα τιμήσει την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και του μεγαλύτερου τμήματος της Μακεδονίας.
 

Μην ακούς που λένε ότι για όλα φταίει η Αθήνα, η τοπική εξουσία, το μπαγιατλίκι, η δήθεν μιζέρια της Θεσσαλονίκης, ο δήμος, η νομαρχία, η περιφέρεια και δεν ξέρω ποιος άλλος άσχετος.
 

Χρειάζεται είτε απύθμενο θράσος είτε ασύλληπτη άγνοια της πραγματικής κατάστασης στην κοινωνία για να παραμένουν μάχιμοι, φιλόδοξοι και σίγουροι για την επάρκειά τους οι δεκάδες υπουργοί και υφυπουργοί αυτής της γιαλαντζί κυβέρνησης. Μηδενός εξαιρουμένου; Μηδενός, έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση…
 

Για σήμερα αφέθηκαν τα σπουδαία για τη χώρα μας και τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, καθώς οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί και ο Λουκάς Παπαδήμος δεν αποδέχτηκαν χθες το «ναι σε όλα» που απαιτούσαν οι τροϊκανοί.
 

Όταν τα δημοσιονομικά του ελληνικού κράτους έχουν υποστεί τόσα δεινά από το κακώς εννοούμενο δημοσιοϋπαλληλίκι, που επί δεκαετίες ανθεί στη χώρα μας, ποιος υγιώς σκεπτόμενος πολίτης θα μπορούσε να εναντιωθεί στις αποκρατικοποιήσεις;
 

Εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα παίζεται το παιχνίδι «εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;» με ζητούμενο τον εκσυγχρονισμό και την ορθολογική λειτουργία του δημόσιου τομέα, του κρατικού μηχανισμού.
 

Μακαρίζω εκείνους που μπορούν να αντέξουν να ζήσουν αυτό το Σαββατοκύριακο, χωρίς να ανοίξουν τις τηλεοράσεις τους.
 

«…Δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι. Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης. Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα...».
 

Παρατηρώντας το πρόσωπο του Λουκά Παπαδήμου, όταν μιλά, καταλαβαίνεις αμέσως ότι δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός -οι άλλοι, οι εξ επαγγέλματος, τουλάχιστον οι περισσότεροι, έχουν αποκτήσει με τον καιρό μία γλίτσα στη μάπα, απεχθή, που τους κάνει διακριτούς από μακριά.
 

Πριν από χρόνια ένας δήμαρχος μικρού αλλά αξιόλογου δήμου μού εξηγούσε ότι ο φωτισμός στον δρόμο που μένω εναπόκειται σε τουλάχιστον δύο φορείς.
 

Όποιοι πίστευαν ότι το ΠΑΣΟΚ θα μείνει με σταυρωμένα χέρια να περιμένει τη συντριβή και τη διάλυσή του, πλανώνται πλάνη οικτρά.
 

Δεν έχουμε χρεία δεικτών, αριθμών και υπολογισμών σε δισ. Η κρίση και η χρεοκοπία είναι εδώ στα σπίτια μας, όχι μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες αλλά μέσα από τα άδεια βιβλιάρια και τα κέρματα, που μαζεύονται ευλαβικά πια.
 

Παντού στον κόσμο οι άνθρωποι πετούν τα σκουπίδια τους. Και παντού στον κόσμο ο πολιτισμός μιας κοινωνίας χαρακτηρίζεται από τον τρόπο με τον οποίο αυτή διαχειρίζεται τα απορρίμματά της.
 

Άκουγα κάποιον διακεκριμένο έλληνα καθηγητή που ζει στη Γαλλία να λέει ότι η Ελλάδα καταποντίστηκε για έναν βασικό λόγο: «Γιατί όλα, σχεδόν τα πάντα, σε αυτήν έχουν γίνει fake». Δηλαδή ψευδεπίγραφα, μαϊμού, φενάκη, απάτη.
 

Γκρινιάζουμε, υποφέρουμε, πληρώνουμε, δυσφορούμε. Ξαναγκρινιάζουμε, ξαναϋποφέρουμε, ξαναπληρώνουμε, οργιζόμαστε.
 

Παρακολουθώντας τις προάλλες τον Ντίνο Χριστιανόπουλο σε μια από τις πρόσφατες απολαυστικά αντιτηλεοπτικές παρεμβάσεις του -διότι συνεντεύξεις δεν είναι-, συνειδητοποίησα ότι το επικοινωνιακό χάσμα που τόσο καυστικά επισήμαινε ο ίδιος ισχύει πολύ ευρύτερα.
 

α) Όταν το 1842 η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών όριζε την τριακοστή Ιανουαρίου -ημέρα μνήμης των Τριών Ιεραρχών- ως εορτή των γραμμάτων και της παιδείας, ίσως διέβλεπε προφητικά την πολιτιστική απορία του νέου ελληνισμού.
 

Η προφυλάκιση του ηγούμενου Εφραίμ δημιουργεί σοβαρά και μεγάλα προβλήματα και ερωτήματα. Είναι άσχετο τ’ ότι υπουργοποιήθηκαν όλοι οι υπουργοί που αναμείχθηκαν στην υπόθεση Βατοπεδίου;
 

Αρκεί ένα αεροπορικό ταξίδι κάνα δυο ωρών, για να βρεθείς σε κινηματογραφικά στέκια των Παρισίων ή της Ρώμης και να παρακολουθήσεις κάποιες συζητήσεις γύρω από το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
 

Δύο χρόνια τώρα, κάθε τρεις και λίγο, βλέπουμε να τίθεται μετ’ επιτάσεως από τους απεσταλμένους των εταίρων-δανειστών μας το θέμα των μισθών του ιδιωτικού τομέα.
 

Τι είναι το παρακράτος; Κατά τη Wikipedia «είναι ένας κρυφός μηχανισμός, που στέκει δίπλα στην πολιτική εξουσία και πράττει ακολουθώντας εντολές της, που συνήθως δεν υπόκεινται στον ηθικό κώδικα των νόμων, ώστε να χειραγωγείται η πολιτική ζωή του τόπου» -φέρνει για παράδειγμα τη δολοφονία του Λαμπράκη.
 

Γιατί να ψηφίσουμε εμείς τις «μη δημοφιλείς» διατάξεις του πολυνομοσχεδίου και να συγκρουστούμε με τις διάφορες συντεχνίες (φαρμακοποιούς, δικηγόρους κ.λπ.), που εκτός των άλλων στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι και δικοί μας, σκέφτηκαν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και επέλεξαν να σφυρίζουν αδιάφορα στην προχθεσινή ονομαστική ψηφοφορία.
 

Μετά το μπαράζ δηλώσεων κορυφαίων πολιτικών στελεχών που πριν από δυόμισι χρόνια υπερθεμάτιζαν από τη μία για το σωτήριο μνημόνιο κι αναθεμάτιζαν από την άλλη όλους όσοι δεν το ψήφισαν και δεν το στήριξαν, ένα απομένει: να το αποκηρύξει και ο Πάουλ Τόμσεν, εξηγώντας μας ότι είχε πάθει vertigo και δεν ήξερε τι έγραφε.
 

Τελικά δίκιο έχουν εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο πανικός είναι κακός σύμβουλος και πως η ματαιοδοξία ενίοτε εξελίσσεται σε… ματαιοπονία.
 

Πώς γίνεται και συλλαμβάνουν τοκογλύφους στα Γιάννενα, στην Καβάλα, στην Κρήτη, στη Θεσσαλονίκη αλλά ποτέ στην Αθήνα, τη Μέκκα της λαμογιάς και του μαύρου χρήματος, είναι απορίας άξιον.
 

Ένα ακόμη θρίλερ εκτυλίσσεται από χθες στις Βρυξέλλες, με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και το PSI να είναι τα νέα «όπλα» στον κρόταφο.
 

Ποια μεγαλύτερη δικαίωση για μια εφημερίδα που θέλει να αναγνωρίζεται ως «παρεμβατική», «αποκαλυπτική» και «μαχητική», από το να διαπιστώνει ότι ένα ρεπορτάζ της πιάνει τόπο;
 

Θυμάμαι τους τότε επικεφαλής της κυβέρνησης (Γ.Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου) να δηλώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι θα είναι καταστροφικό το ενδεχόμενο κουρέματος του ελληνικού χρέους, καθώς με αυτό θα οδηγηθούν σε κατάρρευση τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ελληνικές τράπεζες.
 

Ανέκαθεν στις κοινωνίες των ανθρώπων ανθεί εκείνο το είδος των επιτήδειων -των πονηρών- που επιδιώκουν τον άκοπο, το γρήγορο και εύκολο πλουτισμό, αξιοποιώντας κάθε ρωγμή του συστήματος, κάθε ευκαιρία που ανακαλύπτουν.
 

Τα αποτρόπαια βίντεο του ξετραχηλισμένου Καντάφι που τον χαστουκίζει, του ξεριζώνει τα μαλλιά, τον εξευτελίζει, τον σέρνει και μετά τον εκτελεί ο όχλος θα μπορούσαν να αποτελέσουν διδαχή για κάθε ηγέτη (αλλά και κάθε άνθρωπο), αλλά δυστυχώς το ανθρώπινο είδος δεν διδάσκεται ποτέ τίποτε.

Την κρισιμότερη μάχη -μέχρι την επόμενη- δίνουν στις Βρυξέλλες αυτές τις ημέρες ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, προκειμένου να αποτραπούν τα χειρότερα για τη χώρα και να υπάρξει μία οριστική και βιώσιμη λύση για το ελληνικό χρέος, χωρίς να κινδυνέψει η παραμονή μας στην Ευρωζώνη.
 

Γράφει η Δρ Αλεξάνδρα Πενταράκη PhD, Cpsychol, κλινική ψυχολόγος, συγγραφέας του βιβλίου “Σπάζοντας τα Δεσμά της Γυναικείας Κατάθλιψης”, διδάκτωρ Ψυχολογικής Ιατρικής Πανεπιστημίου Λονδίνου, King’s College London

Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος, πολιτικός επιστήμονας, διεθνολόγος παν/μίου Northeastern Βοστόνης

Γράφει ο μοναχός Μυωσής, Αγιορείτης

Πόσο επίκαιρο είναι το Ευαγγέλιο;

Γράφει ο π. Βασίλειος Καλλιακμάνης

Ακόμη μία εβδομάδα παθών αρχίζει σήμερα για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που καλούνται να ορθοποδήσουν ισορροπώντας με μαεστρία ανάμεσα στον γκρεμό και στο ρέμα.
 

Γράφει ο Δημήτρης Β. Γουδήρας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Γράφει ο Δημήτρης Βαρτζόπουλους, πρόεδρος της ΝΔ Θεσσαλονίκης

Γράφει ο Ιωάννης Μιλτ. Κωτούλας, επίτιμος πρόεδρος Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείου Θεσσαλονίκης

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης