Ο Διαμαντίδης υπογράμμισε στη μικτή ζώνη πως «για μένα αυτό ήταν το τελευταίο παιχνίδι. Ενημέρωσα τα παιδιά στα αποδυτήρια και τους ευχαρίστησα για όλα όσα περάσαμε. Ζήσαμε απίστευτες στιγμές. Καταφέραμε να φέρουμε επιτυχίες με το εθνόσημο, αλλά κάθε κύκλος τελειώνει κάποτε. Κάποια πράγματα αρχίζουν και τελειώνουν. Το έζησα όλο αυτό με την Εθνική και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό».
Ρωτήθηκε τι κρατάει από την πορεία του στην Εθνική και απάντησε πως «σίγουρα δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο. Το πανευρωπαϊκό που κατακτήσαμε στο Βελιγράδι ήταν πολύ σημαντικό και την επόμενη χρονιά πήγαμε στη 2η θέση του κόσμου. Στενοχώριες και χαρές, επιτυχίες και αποτυχίες ήταν όλα μέσα στο πρόγραμμα. Η ομάδα αυτή έχει φέρει επιτυχίες. Σίγουρα έρχονται παιδιά που θα στελεχώσουν την ομάδα στη συνέχεια. Αξίζουν συγχαρητήρια όμως και σε αυτήν την ομάδα καθώς έφερε πολλές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια».
Ο Διαμαντίδης έκανε έναν απολογισμό για την πορεία της ομάδας σε αυτό το Μουντομπάσκετ: «Δεν είμαστε ευχαριστημένοι από το φετινό παγκόσμιο. Δώσαμε το 100%. Δεν είναι εύκολο για εμάς να έχει αποκλειστεί η ομάδα από τα προημιτελικά. Πρέπει να στηρίξουμε την ομάδα. Δεν μπορέσαμε να κάνουμε περήφανους τους Έλληνες», ενώ αναφέρθηκε και σε όσα ειπώθηκαν μετά την ήττα από την Ρωσία: «Ο στόχος μας ήταν να πλασαριστούμε σε μια καλή θέση. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν ήμασταν απόλυτα συγκεντρωμένοι».
Η σκέψη στριφογύριζε αρκετό καιρό στο μυαλό του, την είχε εκμυστηρευτεί σε δυο, τρεις φίλους του. Ενδεχομένως να μην την ανακοίνωνε στο Μουντομπάσκετ, είναι όμως δεδομένο πως είχε σκεφτεί -και αποφασίσει -να εγκαταλείψει την καριέρα του με τα γαλανόλευκα. Οι συμπαίκτες του το έμαθαν στο Καρπενήσι. Στα 30 του χρόνια νιώθει στο κορμί του όλη την κούραση (σε σημείο εξουθένωσης, αν αναλογιστεί κανείς τα σχεδόν 300 παιχνίδια σερί που έκανε) που του "βγήκε" κιόλας τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, με τους απανωτούς τραυματισμούς.