Την Τρίτη στον δακτύλιο κυκλοφορούν τα μονά, την Τετάρτη τα ζυγά και πάει λέγοντας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με ορισμένους από τους βουλευτές που διαχώρισαν τη θέση τους από την επίσημη κομματική γραμμή κατά την κρίσιμη ψηφοφορία του νέου μνημονίου, αλλά πλέον είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα (όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα), για να επιστρέψουν.

* Και γι’ αυτούς, κατ’ αντιστοιχία με τα τροχοφόρα, την Τρίτη, που είναι η κρίσιμη ψηφοφορία για τον εφαρμοστικό νόμο, κυκλοφορεί η κομματική γραμμή. Το ίδιο ισχύει και για όλες τις από εδώ και στο εξής ψηφοφορίες στις οποίες θα τίθεται θέμα κομματικής πειθαρχίας. Για όλες τις άλλες θα υπακούουν στη συνείδησή τους.

* Εγώ πάντα ζήλευα τους πολιτικούς για τον υψηλό βαθμό ευσυνειδησίας τους. Και ευγνωμονώ τους δανειστές μας αλλά και τον Γιώργο, που μέσα από τα απανωτά μνημόνια μας έδωσαν την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε από τον σωρό καμιά σαρανταπενταριά από δαύτους, τους πλέον αλύγιστους. Αλλά πόσο να αντέξουν κι αυτοί έξω από το μαντρί, την ώρα μάλιστα που ζυγώνει ο λύκος, δηλαδή η ώρα της κάλπης;

* Τους λυπάμαι, όμως, γιατί το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν είναι ιδιαιτέρως βαρύ, ακόμη και για πολιτικούς. Πώς είναι δυνατόν μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων να σηκώσεις υπερηφάνως το χέρι σου και να ψηφίσεις ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είχες ψηφίσει πριν; Να πεις δηλαδή ναι στην περικοπή συντάξεων των 300 ευρώ, όταν αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που επικαλέστηκες για το υπερήφανο «όχι» σου;

* Μην τα παίρνετε, όμως, τοις μετρητοίς όλα αυτά. Γιατί, μπορεί για μας τους κοινούς θνητούς να φαντάζουν βουνό, αλλά για τους πολιτικούς είναι ψιλά γράμματα. Να σας το πω διαφορετικά για να το καταλάβετε: με άλλη ευκολία και χάρη κάνει κωλοτούμπα ένας γυμνασμένος κι αλλιώς ένας αγύμναστος.

* Τώρα, αν διερωτάστε γιατί αυτή η πρεμούρα περί επιστροφής στο μαντρί πιάνει μόνο τους γαλάζιους, η απάντηση είναι απλή: Μη νομίζετε ότι οι άλλοι είναι περισσότερο υπερήφανοι. Απλώς για αρκετούς από δαύτους το «όχι» και η συνεπακόλουθη διαγραφή ισοδυναμούσαν με λύτρωση. Οι περισσότεροι δεν είχαν καμία ελπίδα επανεκλογής. Συνεπώς θα ήταν υποψήφιοι και θα ξοδεύονταν από υποχρέωση και μόνο. Χώρια που μετά το ηρωικό «όχι» μπορούν βάσιμα να ελπίζουν ότι θα μπορούν να ξεμυτίζουν και για κάναν καφέ, χωρίς να κινδυνεύουν με γιαουρτώματα ή άλλες, ανάλογου ύφους, εκδηλώσεις λατρείας.