Πολιτική μπορεί να σημαίνει και ο τρόπος που επιλέγουν και προβάλλονται γεγονότα. Τα ιδιωτικά κανάλια με τα περίφημα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων μάς έχουν δώσει μια καλή αίσθηση για το πώς προβάλλεται ένα γεγονός. Αν ισχύει το κατά κόρον διακινούμενο ιδεολόγημα «ό,τι δεν φαίνεται δεν υπάρχει», όταν επιλέγουμε να μην προβάλλουμε κάποια πράγματα, κατ’ ουσία τα λογοκρίνουμε, τα αποσυνδέουμε από το βλέμμα και τη σκέψη των πολλών.
Αυτές τις ημέρες η πολιτιστική επικαιρότητα «παίζει» με το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, που περατώνεται στις 11 Σεπτεμβρίου, ημέρα ιδιαίτερα σημαδιακή, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Τι είναι, λοιπόν, εκείνο που μας ενδιαφέρει στη Μόστρα, όπου τόσο δυναμικά μας τίμησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με δύο βραβεύσεις; Πρωτογενώς τι θα συμβεί με τις δύο από τις τρεις ελληνικές ταινίες μεγάλου μήκους που προβάλλονται εκεί. Θα φέρει και πάλι η Ελλάδα μια εκτός έδρας νίκη, που τόσο της χρειάζεται από κάθε πλευρά;
Οι φίλοι του Αρονόφσκι θα συζητήσουν τον «Μαύρο κύκνο», ζοφερή ταινία που θυμίζει «Cat people».  Όλοι θα αναρωτηθούν πώς και γιατί το «Χρυσό λιοντάρι» για το σύνολο του έργου του προσφέρεται στον Τζον Γου, διεθνή σκηνοθέτη ταινιών δράσης, που κατάγεται από το Χονγκ Κονγκ. 
Πάντα μ’ εντυπωσίαζε το έργο του, αλλά από πολλούς υπερβολικά διανοούμενους «ειδικούς» θεωρήθηκε ως ο σκηνοθέτης του λαϊκού και αβανταδόρικου κινηματογράφου. Λάθος μεγάλο, αλλά το ζητούμενο δεν βρίσκεται τώρα εδώ.

Άλλαξε η παγκόσμια σκηνή
Να επιλέξω να σχολιάσω τις ελληνικές ταινίες στη Μόστρα, που είναι εξαιρετικές, σχεδόν υποδειγματικές, είναι κάτι που μπορεί να περιμένει για το μέλλον. Αξιοσημείωτο είναι πόσο εξαιρετική ομάδα κατεβάσαμε.
Επιλέγω όμως κάτι άλλο. Όταν το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου θα απονέμονται οι «Χρυσοί Λέοντες» και τα άλλα βραβεία, θα θυμόμαστε πως πριν από εννέα ακριβώς χρόνια άλλαξε ανατρεπτικά η παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Η πτώση των Δίδυμων Πύργων στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, η τρομοκρατική επίθεση, οι χιλιάδες νεκροί άνοιξαν μια αλυσίδα αντιδράσεων, αναδιατάξεων αλλά και πολεμικών επιχειρήσεων. Μάλιστα υπάρχει και μια άλλη συγκυρία, που αξίζει τον κόπο να σημειωθεί.

Ποιους συνέφερε;
Σαν χθες (Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου) του 1972 στο Μόναχο άραβες τρομοκράτες επιτέθηκαν στο ολυμπιακό χωριό και σκότωσαν ισραηλινούς αθλητές.
Σε απόσταση 29 χρόνων, πάντα κάποιο Σεπτέμβριο, αυτά τα τρομοκρατικά χτυπήματα ανέτρεψαν το παγκόσμιο σαβουάρ. Ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 άλλαξε ο τρόπος ζωής μας αλλά και οι πολιτικές.
Αναρωτιέμαι τελικά κατά πόσο ευνόησε τον Μπιν Λάντεν και τους δικούς του αυτή η απρόσμενη, προκλητική επίθεση στη Μέκκα του δυτικού κόσμου.
Αντίθετα φαίνεται να ευνοήθηκε ιδιαίτερα η λήψη άκρως συντηρητικών μέτρων και ο έλεγχος και η πρόγνωση τρομοκρατικών ενεργειών, αλλά από την άλλη μεριά εκατομμύρια πολίτες από όλο τον κόσμο γνωρίζουν πως δεν έχουν πια ιδιωτική ζωή και ζουν μέσα σ’ έναν κλοιό συνεχών παρακολουθήσεων.

Η άποψη του Σπίλμπεργκ
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και αν εξαιρέσουμε δύο μεγάλες αναφλέξεις στην Ασία (Κορέα και Βιετνάμ), ο πόλεμος πια θεωρείται εσωτερική υπόθεση, όπως και ο εχθρός, και η σύγκρουση διεξάγεται διάχυτα και εκτεταμένα ιδίως και προληπτικά κατά της τρομοκρατίας. 
Το παγκόσμιο σινεμά ευθυγραμμίστηκε σ’ αυτή την άποψη και γύρισε ανάλογες ταινίες, επιχειρώντας να αναλύσει και το θέμα. Κάποιες φορές με πολύ απλοϊκό τρόπο (π.χ. στον «Ειρηνοποιό» του Μίμι Λέντερ), άλλες με πιο σύνθετο και ειλικρινή, όπως γίνεται με την περίπτωση του Σπίλμπεργκ.
Στην έξοχη ταινία του «Μόναχο» (αναφορά στα τραγικά γεγονότα της 5ης Σεπτεμβρίου του 1972 και στο τι ακολούθησε μετά) ακούμε σε μια στιγμή το εξής: «Δεν συνεννοηθήκαμε έγκαιρα για να το προλάβουμε».

Μια συνωμοσιολογική πρόταση
Ο Σπίλμπεργκ, που θεωρείται συντηρητικός δημιουργός, δεν είδε το θέμα μονοδιάστατα, αλλά το εξέτασε σφαιρικά, καταθέτοντας την άποψη πως η απάντηση βία στη βία είναι ένα αδιέξοδο, που δεν οδηγεί πουθενά.
Άλλοι σκηνοθέτες διατυπώνουν διαφορετικές απόψεις. Ο Μουρ στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Φαρενάιτ 9/11» υπαινίσσεται πως οι αμερικανικές αρχές όχι μόνον γνώριζαν για το επερχόμενο χτύπημα αλλά επέτρεψαν και στους υπεύθυνους, σκοτεινούς, πάμπλουτους  Άραβες «εγκεφάλους» να διαφύγουν από τη χώρα. Μοιάζει με συνωμοσιολογία, αλλά, εν πάση περιπτώσει, είναι μια άποψη.
Ο πολιτικός σκηνοθέτης  Όλιβερ Στόουν για να αποφύγει τέτοιες κακοτοπιές κινδύνεψε να υποπέσει σε άλλου είδους ολίσθημα.
 

Ρεαλιστικό μελόδραμα
Έτσι, οι «Δίδυμοι Πύργοι» του με τον Νίκολος Κέιτζ αποφεύγουν επιμελώς κάθε πολιτική ή συνωμοσιολογική ανάλυση και εξαντλούνται στο χώρο της ρεαλιστικής αναπαράστασης του γεγονότος και ενός μελοδράματος οικογενειακού συναισθηματισμού.
Άλλοι δημιουργοί έμειναν σε επί μέρους συμβάντα. Ας πούμε, ο Πολ Γκρίνγκρας με την εξαιρετική από κάθε άποψη «Πτήση 93» έδωσε το ασθμαίνον χρονικό της μοιραίας πτήσης, όπου οι τρομοκράτες πειρατές σε αεροπλάνο αντιμετωπίστηκαν ηρωικά από τους επιβάτες.
Αυτό το Σάββατο θα ευχόμαστε στο βάθρο των «Χρυσών λιονταριών» να υπάρξει ελληνικό όνομα, ενώ παράλληλα αξίζει να σκεφτούμε πόσο άλλαξαν ο κόσμος και το σινεμά μέσα σε 29 χρόνια από τον ένα Σεπτέμβρη στον άλλο. Αξίζει τον κόπο αυτός ο στοχασμός.