Εσείς και τα δύο σωματεία ναυτεργατών του ΚΚΕ στον Πειραιά δεν βρίσκετε σύμμαχο ούτε με απειλή όπλου. Είτε εσείς έχετε άδικο βουνό είτε ο λαός έχει... καλό γούστο.

Δεν βλέπετε τους πρατηριούχους καυσίμων; Ξέρουν ότι μετά τα τόσα "καπέλα" που έχουν βάλει στον κοσμάκη δεν τους έπαιρνε, και πήγαν πάσο.

Διαμαρτυρόταν ένας νταλικέρης ότι η κυβέρνηση βάζει τη μία τάξη εργαζομένων να αντιμάχεται την άλλη. Η αλήθεια είναι ότι το κάνει συχνά, αλλά όχι στην περίπτωσή τους. Διότι οι ιδιοκτήτες φορτηγών δεν είναι εργαζόμενοι, είναι επιχειρηματίες.

Αν κι αυτοί θεωρούνται εργαζόμενοι, τότε το ίδιο μπορούν να ισχυριστούν οι ιδιοκτήτες τουριστικών λεωφορείων, ακόμη και οι εφοπλιστές.

Μη διαμαρτύρεστε. Ένας γνωστός μεγαλοϊδιοκτήτης με 20 νταλίκες θα μπορούσε άνετα να τις αντικαταστήσει με ένα μικρό υπερωκεάνιο.

Για να μην μπερδευόμαστε, άλλο ιδιοκτήτης άλλο οδηγός νταλίκας. Ο δεύτερος όχι μόνο είναι εργαζόμενος αλλά και σε καθεστώς... γαλέρας.

Η τελευταία άδεια μεταφορέα δόθηκε, λένε, το 1971, επί της "εθνοσωτηρίου επαναστάσεως". Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πόσες δόθηκαν δωρεάν την προηγούμενη του 1971 τετραετία.

Ιστορία από το παρελθόν: Ας πούμε ότι μία άδεια κοστίζει 300.000 ευρώ. Κάποιος που έχει πολλές, και που είναι "μέσα στα πράγματα", την πουλάει.

Την επόμενη μέρα η κυβέρνηση (μπλε ή πράσινη) ανακοινώνει την απόφασή της να ανοίξει το επάγγελμα. Πανικός στους μικροϊδιοκτήτες.

Η τιμή της άδειας γίνεται 100.000 ευρώ με προοπτική να μηδενιστεί. Τότε, ο "μέσα στα πράγματα" αγοράζει με τα 300.000... τρεις άδειες.

Αυτό συνέβη στο παρελθόν τόσες φορές, που ο Κοσκωτάς μπροστά στον μεγαλονταλικέρη της ιστορίας μας φαντάζει... ψιλικατζής.

Αυτήν τη φορά, πάντως, και λόγω της ευρωπαϊκής οδηγίας, δεν πρόκειται -ελπίζω- για το ίδιο κόλπο. Ό,τι (νομίμως) κέρδισαν, κέρδισαν. Ας αφήσουν να ζήσει και κανένας άλλος.