Τα στελέχη της υπουργού, κραδαίνοντας λίστες με αναλυτικά στοιχεία, τους απέδειξαν ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται, δεδομένου ότι το άλμα του πληθωρισμού οφείλεται κατά κύριο λόγο στο μπαράζ αυξήσεων στους έμμεσους φόρους. Χωρίς αυτές τις αυξήσεις, τις οποίες οι ίδιοι οι “έκπληκτοι” ελεγκτές ευλόγησαν ως μέσο ενίσχυσης των εσόδων, δεν θα “έτρεχε” με 5,2%, αλλά θα περιοριζόταν στο 1,19%.

Αυτό που ενδιαφέρει βέβαια πρωτίστως τους πολίτες είναι η πανηγυρική διάψευση της θεωρίας των εμπνευστών του μνημονίου, ότι οι μισθοί και οι συντάξεις δεν θα ήταν τα μόνα που θα μειώνονταν στην εποχή του ΔΝΤ. Ότι μαζί με αυτά θα έπεφταν και οι τιμές, καθιστώντας πιο υποφερτή την κρίση.

Αντ’ αυτού, το κόστος ζωής αυξάνεται όλο και περισσότερο, επιτείνοντας τα δεινά της κρίσης για τους Έλληνες και κυρίως για τα ασθενέστερα στρώματα. Και την ίδια στιγμή, οι διαρθρωτικές αλλαγές και το άνοιγμα των αγορών, που αποτελούν τη μοναδική εγγύηση μακρόπνοης μείωσης του κόστους των αγαθών και των υπηρεσιών, γίνονται όμηροι συντεχνιακών συμφερόντων.