Για ακόμη μία φορά ο Όλιβερ Στόουν προκαλεί πολιτικές αναταράξεις, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας ως θέμα έναν αντίπαλο που αντιπαθεί σφόδρα! “Ο JFK ήταν μια υπόθεση με γεγονότα που έπρεπε να τεκμηριωθούν και στοιχεία που έπρεπε να βγουν στην επιφάνεια. Ο Νίξον ήταν ένα σκοτεινό, σύνθετο πρόσωπο. Ο Μπους δεν τους μοιάζει. Κάνω μια κωμωδία, γιατί ο ίδιος ο Μπους είναι αστείος”!

Σε λίγες εβδομάδες σε όλο τον πλανήτη και όχι μόνο στην Αμερική όλοι θα μιλούν για τον Μπαράκ Ομπάμα, είτε για καλό είτε για κακό. Οι εκλογές που θα γίνουν στις ΗΠΑ την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου φαίνεται πως θα είναι το μεγάλο γεγονός της χρονιάς. Για άλλους θα είναι μια υπερπαραγωγή εντυπώσεων, στην οποία θα υπάρχει και ένας ξεθωριασμένος γκεστ σταρ: ο απερχόμενος πρόεδρος Τζορτζ Μπους. Ένα πρόσωπο το οποίο, κατά πολλούς, κατάφερε να καταστήσει τη χώρα του σχεδόν αντιπαθή και ανεπιθύμητη σε διάφορες γωνιές της Γης. Ανεξαρτήτως των πολιτικών πεποιθήσεων ή και των κομματικών φανατισμών και των εμμονών που εκ παραδόσεως καλλιεργούνται στις ΗΠΑ, κανείς εχέφρων πολίτης αυτής της χώρας-υπερδύναμης δεν θέλει πια να βλέπει και να νοιώθει την ευδιάκριτη αντιαμερικανική διάθεση κάθε φορά που ταξιδεύει στο εξωτερικό. Γι’ αυτό πολλοί πιστεύουν πως αμέσως μετά την ανακοίνωση του ονόματος του διαδόχου του, όποιος και αν είναι αυτός, ο απερχόμενος πρόεδρος θα γίνει αμέσως ένα ασήμαντο, θολό πρόσωπο του χθες. Και όμως, ένας ορκισμένος πολιτικός εχθρός του Τζορτζ Μπους έχει αποφασίσει να δώσει ρόλο πρωταγωνιστή στον σημερινό πλανητάρχη. Είναι ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν, ο μετρ των ρηξικέλευθων θεμάτων και των κινηματογραφικών πολιτικών βιογραφιών, ο οποίος σοκάρει ξανά με την ταινία “W”, μια κωμική βιογραφία του Τζορτζ Μπους. “Ποιος θέλει τις χθεσινές εφημερίδες;” (Who wants yesterday’s papers?) ρωτούσαν μελωδικά στα τέλη της δεκαετίας του ’60 οι Rolling Stones. Ο Στόουν αγαπά το τραγούδι αυτό και γνωρίζει τη σημασία του. Πιστεύει άραγε πως κάποιος μπορεί να νοιάζεται για τον πρωταγωνιστή του τον προσεχή Νοέμβριο; Και όμως, οι πρώτες αντιδράσεις και ενδείξεις λένε πως... ναι! Ο Όλιβερ Στόουν αυτή τη φορά δεν παρουσιάζει ένα δράμα με κάποιον σκοτεινό πρωταγωνιστή που μάχεται με τους δαίμονές του (Nixon) ή με έναν ήρωα του λαού που πέφτει νεκρός από τις σφαίρες δολοφόνων που μίσθωσαν οι συνωμότες εχθροί του (JFK). Αντιθέτως, προσφέρει μια κωμωδία με πρωταγωνιστή έναν πρώην φυγόστρατο του Βιετνάμ και πρώην αλκοολικό με μνημειώδη έλλειψη προσόντων, ο οποίος κατάφερε να γίνει ο πιο ισχυρός άνθρωπος στον κόσμο. Στο έργο παρελαύνουν γνωστοί ιέρακες και ιέρειες του ρεπουμπλικάνου προέδρου: Ράμσφελντ, Τσένι, Κοντολίζα, ο “συνεταίρος” Τόνι Μπλερ. καθώς και ο τέως πρόεδρος πατέρας Μπους, ο οποίος εμφανίζεται να κατσαδιάζει τον γιο του για τη νωχέλειά του, τα πάρτι, το αλκοόλ και την έλλειψη σοβαρότητας που τον διέκρινε στα νιάτα του. Ακούγεται, λ.χ., ο πατήρ να φωνάζει: “Τι νομίζει πως είσαι; Ένας Κένεντι; Ένας Μπους είσαι και σε παρακαλώ να φέρεσαι σαν τέτοιος”! Φυσικά δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο πατήρ Μπους ανάμεσα στα προσόντα που πρέπει να έχει να έχει “ένας Μπους” για να... ξεχωρίζει από “έναν Κένεντι” συμπεριλαμβάνει και το να αποφεύγει να καταταγεί στο στρατό για να αποφύγει έναν πόλεμο όπως αυτός στο Βιετνάμ.

Θα είναι η ταινία αντικειμενική; Το έργο διηγείται τη ζωή του και κυρίως τα αμφιλεγόμενα νεανικά χρόνια του George W. Bush (στο ρόλο ο Τζος Μπρολίν) μέχρι την παραμονή, το βίο και την πολιτεία του στο Λευκό Οίκο. Θα βγει στις αίθουσες των ΗΠΑ λίγο πριν ανοίξουν τις κάλπες, στα τέλη Οκτωβρίου. Ήδη αρθρογράφοι, μπλόγκερ και πολιτικοί προεξοφλούν ότι η καλλιτεχνική νεκρανάσταση του Μπους έστω και με ένα φιλμ που τον υποτιμά και τον διακωμωδεί ανεβάζει τις μετοχές του υπέργηρου και μη χαρισματικού ρεπουμπλικάνου υποψήφιου Τζον Μακέιν, ο οποίος μέχρι τώρα δεν μπορεί να αναχαιτίσει το φαινόμενο Ομπάμα. Ο Στόουν λέει ότι κάνει μια αντικειμενική ταινία. Ένα “αληθινό” και “τίμιο” πορτρέτο του Μπους. Ο ίδιος όμως υπήρξε για λίγο συμφοιτητής με τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ στο Γέιλ, πριν καταταγεί στον πόλεμο του Βιετνάμ, πράγμα που ο Μπους απέφυγε. Δεν είναι τυχαίο βέβαια που ο σφοδρά αντιτιθέμενος στον πόλεμο του Ιράκ Στόουν είχε πει σαρκαστικά: “Να είστε σίγουροι ότι αν ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ είχε πάει έστω και για λίγο στο Βιετνάμ θα είχε διαφορετική άποψη για τους πολέμους και για τις συνέπειές τους”! Το Βιετνάμ ριζοσπαστικοποίησε τον Όλιβερ Στόουν, γεγονός που αποτυπώθηκε στις βραβευμένες με Όσκαρ ταινίες του “Πλατούν” και “Γεννημένος την 4η Ιουλίου”. Για την αμφισβητούμενη αντικειμενικότητα της ταινίας, ο Jacob Weisberg, συγγραφέας του βιβλίου “The Bush Tragedy”, είπε: “Το να λέει ο Στόουν ότι θα είναι αντικειμενικός για τον Μπους είναι σαν να λέει ο Ντόναλντ Τραμπ ότι είναι σεμνότυφος”. Ο Όλιβερ Στόουν γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1946, εργάζεται στην κινηματογραφική βιομηχανία ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός από το 1971 και έχει κατ’ επανάληψη βραβευτεί αλλά και προκαλέσει αντιπαραθέσεις και σκληρές κριτικές εναντίον του. Θεωρείται ο σκηνοθέτης που προετοιμάζει καλά τους πρωταγωνιστές του, ώστε να διεκδικήσουν Όσκαρ. Καμιά αποτυχία του όμως δεν τον τσάκισε. Έχει πάντα τον τρόπο να επανέρχεται, αλλάζοντας μάλιστα στιλ, εικονοληψία και τεχνικές, βελτιώνοντας κατά την άποψή του τις σκηνοθετικές του επιδόσεις Ο ίδιος δηλώνει ότι κουράστηκε να απαντά στο ερώτημα για την αντικειμενικότητα των έργων του. “Ο JFK ήταν μια υπόθεση με γεγονότα που έπρεπε να τεκμηριωθούν και στοιχεία που έπρεπε να βγουν στην επιφάνεια. Ο Νίξον ήταν ένα σκοτεινό, σύνθετο πρόσωπο. Ο Μπους δεν τους μοιάζει. Κάνω μια κωμωδία, γιατί ο ίδιος ο Μπους είναι αστείος”! Στο διαδίκτυο πάντως πολλοί επικρίνουν τον Όλιβερ Στόουν ότι παρουσιάζει τα εγκλήματα πολέμου ως αποτέλεσμα της δράσης ενός ανόητου προέδρου. Δεν αποκαλύπτει, λένε, ούτε το διαφθαρμένο πολιτικό σύστημα ούτε τα μεγάλα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τον πόλεμο στο Ιράκ.