Το σταθερό αυτό δίπολο που εναλλάχθηκε στη διακυβέρνηση της χώρας, και παρά τα όσα λέγονταν κατά καιρούς για το τέλος του λόγω αλλαγής ηγεσιών, δημιουργία νέων κομμάτων, κούραση των ψηφοφόρων κλπ., άντεξε χωρίς πρόβλημα μέχρι και το 2011. Ξαφνικά όμως, βάσει των δημοσκοπήσεων, φαίνεται να χάνει τον έναν του πόλο. Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει σε μια ελεύθερη πτώση χωρίς προηγούμενο στην πολιτική σκηνή. Ποτέ κόμμα εξουσίας δεν εμφάνισε τέτοια αποδόμηση και τέτοια συρρίκνωση της λεγόμενης «σκληρής» εκλογικής του βάσης. Η πρωτοφανής οικονομική κρίση και η ομολογουμένως αποτυχημένη διακυβέρνηση Παπανδρέου δεν αρκούν για να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Η μετατόπιση της πολιτικής ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος προς ακραίες νεοφιλελεύθερες πρακτικές, έστω και κατ’ ανάγκη, υπό πίεση των ξένων δανειστών, είναι ένα ισχυρός λόγος. Αλλά αρκεί για να βλέπουμε έστω δημοσκοπικά, έστω στη χειρότερη στιγμή, μονοψήφιο ποσοστό; Η διάψευση των προεκλογικών προσδοκιών, το θολό τοπίο στην ηγεσία, η πεισματική παραμονή του Γιώργου Παπανδρέου στην καρέκλα, η απομυθοποίηση των περισσότερων υπουργών κ.ά. επίσης εξηγούν την κάθετη πτώση. Εξηγούν όμως τέτοια κατάρρευση; Αυτό που σπρώχνει γενικά τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους πιο αριστερά είναι ασφαλώς η οικονομική κρίση και η ελπίδα ότι κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατική Αριστερά θα αντισταθούν και θα προασπίσουν τα κοινωνικά κεκτημένα και δικαιώματα. Αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει να συγκρατεί μια κρίσιμη μάζα δικών του «ορκισμένων» ψηφοφόρων, έστω και υπ’ αυτές τις συνθήκες; Μια πιθανή απάντηση είναι ότι οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν τελικά περισσότερο πελάτες και λιγότερο οπαδοί. Θα δείξει στις εκλογές...