Τώρα το καταλάβαμε. Ζούσαμε σε ένα σύστημα οίκο ανοχής, όπου και η χωλή Μαριώ ήξερε ποιοι κατακλέβουν το κράτος, ποιοι κραυγαλέα, με θράσος, απροκάλυπτα πλούτιζαν, ρήμαζαν, παρανομούσαν, και κανείς της εξουσίας δεν κουνιόταν, ως αυτονοήτως όφειλε, να τους μαγκώσει. Απεναντίας, ένα σωρό νεόπλουτοι λούμπεν της πολιτικής πήγαιναν κι έπαιρναν κι αυτοί μεζονέτα στη Μύκονο, για να είναι μέσα στο κάδρο της επιδεικτικής παπαροσύνης και των πρωινάδικων.
Τα βλέπανε, αυτοί της εξουσίας, τα κόλπα από κοντά, να νιώθανε, αλλά δεν μιλούσανε. Αλλιώς πώς θα μπορούσαν να εισέλθουν και αυτοί στον σχετικό βιότοπο και να ενταχθούν στο γαϊτανάκι;
Αυτό γινόταν επί δεκαετίες στην Ελλάδα. Με τρόπο αδιάντροπο, χωρίς τσίπα, προβοκατόρικα: βίλες, σκάφη, τζιπ επί τζιπ. Πόθεν, παλικάρια;
Όλοι ξέραμε τι γινόταν στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στα νησιά, στις ΔΕΚΟ, στην Ολυμπιακή, στο δημόσιο. Αλλά η εκάστοτε κυβέρνηση συνέχιζε αμέριμνα να χώνει το κεφάλι της στην άμμο, να διορίζει και άλλους, να μας φορτώνει χρέη με ανάλγητο κυνισμό και σαδιστική απάθεια. Κατόρθωσαν να αναγάγουν όλη αυτή την αυτοκαταστροφική ανομία σε αυτονόητο τρόπο ζωής, όπου θεωρούνταν φυσιολογικό να δέρνουν τους συνταξιούχους του ΙΚΑ που διαδήλωναν, αλλά να μην αγγίζουν τον συρφετό των απατεώνων νεόπλουτων, που βγαίνανε και στην τηλεόραση επιδεικνύοντας τα πλούτη και την απληστία τους.
Δεν υπάρχει περίπτωση, φίλε, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, να ψάξεις τα περιουσιακά τέτοιων τύπων και να μη βρεις κλεμμένα και αρπαγμένα. Δεν υπάρχει περίπτωση να ψάξεις στη νύχτα, με τον τρόπο που λειτουργούσε, και να μη βρεις σκοτεινιασμένα λεφτά. Καρακλεμμένα. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις μια τσάρκα γύρω απ’ την πόλη και να μη βρεις αυθαίρετα - διαβάζω ότι στη Χαλκιδική υπάρχουν περιοχές που έχουν μέχρι είκοσι χιλιάδες αυτοφυή. Και γιατί να μην έχουν; Ποιος τους πείραζε; Αφού έβλεπε ο εκάστοτε ότι εδώ υπάρχει ατιμωρησία, πρόσθετε και ο ίδιος τη δική του αλητεία συν το κιτς και έγινε αυτό που έγινε.
Όλοι τα ξέραμε, όλοι τα βλέπαμε. Κραύγαζαν και κραυγάζουν. Όλοι γνωρίζουμε πού είναι οι βασικές πηγές της κακοδαιμονίας, και η παρανομία κάνει μπαμ από μακριά, οπότε είναι εύκολο να τους τσουβαλιάσεις όλους αυτούς και να τελειώνουμε, να καθαρίσει η μπουγάδα. Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση να πιάσεις τους μεγάλους και απροκάλυπτους, που ο κυνισμός τους είναι πέραν του ανυπόφορου. Και μετά βάζεις χέρι και στους μικρούς, τους κλεφτοκοτάδες, ή σε κείνους που φτιάξανε ένα απαίσιο κτίσμα στην Καλλικράτεια, για να κάνουν δήθεν διακοπές, ενώ είναι από καθαρή απληστία, αλλά χαμηλής κλίμακος, που είναι και χειρότερη.
Αυτό είναι το πιο φοβερό, ότι όλα ήταν φανερά, σαν μια νόμιμη μαφία που κυκλοφορούσε, δήλωνε μαφία, και κανείς δεν την άγγιζε. Σε βαθμό που, τώρα που τους πιάνουν, αρχίσαμε να τσιμπιόμαστε, μήπως κι αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει δεν είναι πραγματικότητα.