Η δυσπιστία και η επιφυλακτικότητα των πολιτών προς τα κόμματα και τους πολιτικούς είναι πασιφανείς και εν πολλοίς αναμενόμενες, αν αναλογιστεί κανείς τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Εκείνο που προκαλεί έκπληξη ωστόσο είναι η επιφυλακτικότητα -έως και αποστροφή- που εκδηλώνουν οι ίδιοι οι πολιτικοί έναντι των… κομμάτων. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα η βροχή “ανεξάρτητων” υποψηφιοτήτων για το δήμο Θεσσαλονίκης.
Πρώτος το χορό των “ανεξάρτητων” έσυρε ο Κώστας Γκιουλέκας, ο οποίος χωρίς την παραμικρή συστολή δήλωσε απερίφραστα πως “η υποψηφιότητά μου είναι πάνω από κομματικές ταυτότητες και χρίσματα. Δεν έχω καμία δέσμευση από κανένα πολιτικό κόμμα”. Για τους μη μυημένους σημειώνω πως δεν πρόκειται για απλή συνωνυμία με τον τέως υφυπουργό της τελευταίας κυβέρνησης Καραμανλή και σήμερα πρώτο σε σταυρούς βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και συγχρόνως γραμματέα προγράμματος της Ρηγίλλης. Πρόκειται για ταυτοπροσωπία!
Ο κ. Γκιουλέκας επιχείρησε συγχρόνως και έναν δεύτερο απογαλακτισμό, αυτή τη φορά από τη “γαλάζια” παράταξη που διοικεί το δήμο εδώ και 24 χρόνια. “Δεν είμαι η συνέχεια κανενός, έχω τη δική μου πορεία”, είπε σε μία προσπάθεια να ξεφορτωθεί το αμαρτωλό σύστημα Παπαγεωργόπουλου. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Γκιουλέκας εισήλθε στο κοινοβούλιο, όταν το εγκατέλειψε χάριν του δημαρχιακού αξιώματος ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, καρπούμενος σημαντική μερίδα των “ορφανών” ψήφων του κ. Παπαγεωργόπουλου. Και σταδιακά εξελίχθηκε στο “αγαπημένο παιδί” του συστήματος, στο οποίο οφείλει κατά κύριο λόγο την πολιτική ανέλιξή του.
Ακομμάτιστος δηλώνει και ο Γιάννης Μπουτάρης. Δεν έχω αντιληφθεί όμως εάν πρόκειται για ιδιοτελή τακτικισμό ή για πραγματική αδυναμία πολιτικού αυτοπροσδιορισμού. Διότι, όταν μεταπηδάς με ταχύτητα φωτός από το δημοτικό ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και από εκεί στην αγκαλιά του Στέφανου Μάνου, είναι λογικό να εμφανίζεις κρίση πολιτικής ταυτότητας. Το κακό με τον κυρ Γιάννη είναι ότι εμφανίζεται το ίδιο “χύμα” και στο δημόσιο λόγο του. Να θυμίσω τα κατά καιρούς ήξεις αφήξεις σε κορυφαία ζητήματα της πόλης, όπως η κατασκευή της υποθαλάσσιας και η ανοικοδόμηση του Αλλατίνη, ή την… πιρουέτα του, όταν από το “κάτω ο δήμαρχος” πέρασε ως διά μαγείας στο “ζήτω ο Παπαγεωργόπουλος”…
Δεν ξέρω εάν όσοι επιχειρούν να υποδυθούν τους ανεξάρτητους το κάνουν από ιδιοτελή καιροσκοπισμό, αφουγκραζόμενοι τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων, ή εάν απλώς ντρέπονται γι’ αυτό που είναι. Εκείνο που γνωρίζω όμως είναι πως όποιος φιλοδοξεί να καταλάβει τη δημαρχιακή καρέκλα οφείλει να είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος. Άλλωστε ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος υπήρξε κακός δήμαρχος, όχι γιατί ανήκε στη Νέα Δημοκρατία, αλλά επειδή δεν είχε σχέδιο και ικανότητες. Αυτά τα δύο απαιτούν από τους υποψήφιους οι Θεσσαλονικείς και βάσει αυτών θα τους κρίνουν.