Δημοσιογράφος για 28 χρόνια στη “Θεσσαλονίκη” και από το 1998 στη “Μακεδονία”, υπεύθυνος του Πολιτιστικού μέχρι το τέλος και ιδρυτικό μέλος της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης.

Κάθε που πλησιάζει η 25η του Γενάρη, οι μνήμες δυναμώνουν και με οδηγούν να γράψω κάτι από αυτά που δεν φεύγουν από το μυαλό χρόνια τώρα.

Σαν να προσπαθεί κανείς να αντισταθεί στην απουσία που επιβλήθηκε με τη συνήθεια και να βεβαιωθεί ότι δεν ξεχνά έναν συνάδελφο, έναν ηθοποιό, έναν αληθινό φίλο, από αυτούς τους ανθρώπους που νομίζει ότι στερεύουν.

Ο Χρήστος, που μόλις στα 46 του αναχώρησε, ενσαρκώνοντας το “Θεατροποιό” του Τόμας Μπένχαρντ κι αφήνοντας άδειο το γραφείο του και την αίθουσα σύνταξης από την πληθωρική παρουσία του, η οποία δεν εμπόδιζε φίλους και συναδέλφους να τον αποκαλούν με αυτοσχέδια υποκοριστικά κι ένα επίσημο Αρνό, δεν σ’ άφηνε ποτέ να πιστέψεις ότι δεν θα ’ναι για πάντα εδώ.

Δεν θα γράφει, δεν θα παίζει, δεν θα κυκλοφορεί και δεν θα ενοχλεί τους καλούς ανθρώπους με τα πειράγματα και την ορθή προσέγγιση των πραγμάτων και τους κακούς με τα σχόλιά του, τα οποία ήταν βασισμένα στη γνώση και την αισθητική του και ακουμπούσαν τόσο καλά στην αλήθεια, που ήταν αδύνατο να του ζητήσει κάποιος τα ρέστα.

Όσοι τυχεροί τον γνωρίσαμε από κοντά αλλά και όσοι τον είδαν σε κάποιον από τους ρόλους του στο θέατρο “Αμαλία” δεν μπορεί να έμειναν ανέγγιχτοι από τη σπανιότητα του ήθους, του χαρακτήρα του, από την πραότητα και το σχεδόν μόνιμο χαμόγελό του, το ταλέντο και τη θετική παρουσία του.

Υπηρέτησε το θέατρο και τη δημοσιογραφία παράλληλα, υπηρέτης δύο αφεντάδων, έλεγε και γελούσε, χωρίς να κλέβει τίποτε από το ένα για το άλλο. Όσο κι αν η προσωπική φιλία σκεπάζει την αντικειμενική ματιά, η σπάνια αξία του Χρήστου Αρνομάλλη δεν πρέπει να μένει στη λήθη.

Αν και θα εκνευριζόταν, αν ήταν εδώ, επτά χρόνια μετά οι συνθήκες παραωρίμασαν και το αυτονόητο μπορεί να διατυπωθεί. Κάτι αξιόλογο που να γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, να τιμά το πνεύμα, τη δημιουργία και το ταλέντο θα άξιζε να έχει το όνομά του. Για να ’χει και κάτι από την ψυχή του, που άφησε το μεγαλύτερο κενό εδώ πάνω.