Του Κώστα Μαρίνου

Μπορεί η τέχνη του δρόμου -τα γκράφιτι και ό,τι άλλο τη συνθέτουν- να μετακομίσει στους τοίχους μιας γκαλερί; Κι όμως ναι! Και μάλιστα σε έναν φωτεινό, φιλικό χώρο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου λειτουργεί εδώ και λίγες μέρες η Box, η πρώτη στην Ελλάδα γκαλερί που προωθεί έργα της αποκαλούμενης street art.
“Μας ενδιέφερε ένας χώρος όχι με την κλασική έννοια της γκαλερί αλλά που θα διέπεται από τους νόμους της δικής μας σκηνής” λέει ο ιδρυτής της, Αργύρης Σαρασλανίδης, ένας από τους πιο γνωστούς -με το όνομα Σερ- καλλιτέχνες αυτής της ιδιαίτερης μορφής τέχνης.
“Θέλω εδώ να φέρουμε καλλιτέχνες που άλλες γκαλερί διστάζουν να φιλοξενήσουν. Θα μπορούν να παρέμβουν στους τοίχους, για παράδειγμα, κάτι που άλλοι χώροι δεν το δέχονται εύκολα. Και Έλληνες, που θα μπορούσαν να είχαν γίνει γνωστοί πολύ νωρίτερα εάν τους είχαν δεχθεί στις κλασικές γκαλερί, αλλά και ξένους, που δεν βλέπουμε έργα τους στην Ελλάδα. Θέλουμε να υπάρχει μια παρεΐστικη ατμόσφαιρα, να υπάρχει ένα διαρκές παιχνίδι μέσα στον χώρο”.
Στους τοίχους της Box βρίσκουμε ήδη τα πρώτα έργα του Σαρασλανίδη και άλλων καλλιτεχνών. Έχει ενδιαφέρον αυτή η μεταφορά από τον δημόσιο στον κλειστό χώρο, αλλά ο ίδιος πιστεύει πως τα έργα που εκτίθενται ήδη αποτελούν μια προέκταση όσων γίνονται στους τοίχους, “ίσως με κάποια διαφοροποίηση στην αμεσότητα του μηνύματος” όπως λέει.

Υπέρ και κατά της τέχνης του δρόμου
Ενδιαφέρον έχει και ποιοι μπορεί να είναι οι αγοραστές, αν για παράδειγμα θα ανακαλύψουν αυτά τα έργα και θα τα εκτιμήσουν οι τακτικοί επισκέπτες των γκαλερί. Όπως λέει ο Σερ, στόχος του είναι βεβαίως και αυτοί αλλά και “ο δικός του κόσμος”, νέοι δηλαδή που ίσως δεν μπορούν να διαθέσουν μεγάλα ποσά για να αγοράσουν ένα έργο. Έτσι θα υπάρχει η ανάλογη διαβάθμιση τιμών, ενώ διατίθενται και πολλαπλά σε ακόμη χαμηλότερες τιμές.
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει το ενδεχόμενο “επισημοποίησης” της street art με τη μεταφορά σε μια γκαλερί. Για τον Αργύρη Σαρασλανίδη αποτελεί μια συνέπεια της εξέλιξης αυτής της μορφής εικαστικής έκφρασης, η οποία έχει σίγουρα πολλούς θαυμαστές και άλλους τόσους επικριτές, που την κατηγορούν για τη βεβήλωση αρχαιολογικών τόπων, έργων άλλων καλλιτεχνών ή για ρύπανση.
“Πάντα θα υπάρχει κι αυτή η underground πλευρά του γκράφιτι, δεν θα εκλείψει αυτός ο παράξενος συνδυασμός τέχνης και βανδαλισμού, αφού θα υπάρχουν νέες γενιές καλλιτεχνών που δεν έχουν την παιδεία για να κάνουν κάτι πιο καλλιτεχνικό. Και σίγουρα με αυτά που λέω δεν επικροτώ τις καταστροφές που γίνονται σε αρχαιολογικούς χώρους κτλ.”.
Σημασία έχει αυτό που παρατηρεί: ότι πολλά νέα παιδιά βλέποντας τα γκράφιτι των δρόμων εξοικειώνονται με την εικαστική γλώσσα και δεν διστάζουν πια να επισκεφθούν ένα μουσείο ή μια άλλη γκαλερί. Και αναμφισβήτητα αυτό είναι σημαντική προσφορά των ανώνυμων και επώνυμων γκραφιτάδων.