Της Έλσας Σπυριδοπούλου
elsaspi@gmail.com

“Υπήρχαν στιγμές που το άγχος τής ηρωίδας ήταν μεταδοτικό”, της εξομολογούμαι σε μια κουβέντα μας. “Καλό σημάδι αυτό”, λέει. “Σημαίνει ότι μετράει ως βιβλίο. Η τέχνη πετυχαίνει όταν δημιουργεί έντονα συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά”.
Η ιστορία του βιβλίου γεννήθηκε το ’97, όταν η Ματζαρίδου ζούσε ακόμη στη Γερμανία. “Διάβασα τότε ένα άρθρο για τη δολοφονία μιας νεαρής εγκύου στην Ηλεία απ’ τη μάνα της γιατί εγκυμονούσε εκτός γάμου. Αυτό μου έδωσε την έμπνευση να αποδώσω τη σχέση αυτή διπλά: να καταδιώκεται η ηρωίδα απ’ τη μάνα της, και να έχει αμφιθυμικά συναισθήματα για το έμβρυο”.

Δόγμα ιερότητας
Ουσιαστικά η συγγραφέας θέλησε να απομυθοποιήσει «το δόγμα περί ιερότητας της μητρότητας έτσι όπως μας τη σερβίρουν η κοινωνία και η θρησκεία: ότι η μάνα είναι εκ προοιμίου ιερό πρόσωπο και καλή”. Και διευκρινίζει: “Είναι καλό να συνειδητοποιούμε όλες οι γυναίκες τη δύναμη που έχουμε πάνω σε ένα αδύναμο πλάσμα. Από μια τόσο στενή σχέση κανείς δεν βγαίνει αλώβητος”.
Και πώς ορίζονται, αλήθεια, τα σωστά και τα λάθη της μητρότητας; “Για μένα, κάνεις ήδη το σωστό και μόνο που ψάχνεσαι αν κάνεις το σωστό ή όχι. Εξάλλου, τα λάθη μας είναι αυτά που μας κάνουν σοφούς και μας ωριμάζουν. Αλίμονο σ’ αυτούς που πετυχαίνουν το σωστό με την πρώτη. Τι έχουν μάθει; Οι σίγουροι άνθρωποι με τρομάζουν, γιατί η σιγουριά πάει παρέα με την απολυτότητα και τον δογματισμό”.

Κόντρα στα στερεότυπα
Λίγο ή πολύ, βέβαια, όλοι μας παλεύουμε με κοινωνικά στερεότυπα. Η ηρωίδα τής Ματζαρίδου τολμά να αντιμετωπίσει τα πρέπει τής οικογένειας και της κοινωνίας και να σταθεί στα πόδια της. “Αυτό είναι ήδη μεγάλη ανατροπή. Ο μεγάλος, ηλικιακά, σύντροφος που επιλέγει είναι μια λύση, για να μπορέσει να υποστηρίξει την απόφασή της να κρατήσει το παιδί. Δεν είναι οπωσδήποτε το σωστό. Εξάλλου, δεν υπάρχουν οριστικές λύσεις στη ζωή, όπως δεν υπάρχουν και σωτήρες. Τα πράγματα είναι πάντα σε εξέλιξη”, σημειώνει η συγγραφέας.

Επιστροφή με ελπίδες
Η ίδια η Ματζαρίδου πάλεψε για τις επιλογές της. Έπειτα από 15 χρόνια στη Γερμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα, και δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, όπως ομολογεί. “Στην ιδέα της επιστροφής, πάθαινα πανικό. Έξω ένιωθα προστατευμένη, ότι με σέβονται. Μπόρεσα και γύρισα όταν ένιωθα πια ψυχικά θωρακισμένη χάρη στις σπουδές μου και το σταθερό γράψιμο”. Με την αισιόδοξη ματιά που τη διακρίνει, υποστηρίζει: “Πρέπει να μπορούμε να ζήσουμε και να μη διαλυόμαστε, ακόμη κι αν όλα γύρω μας γκρεμίζονται. Πλησιάζοντας τον μισό αιώνα, είμαι πια σ’ αυτό το σημείο. Γι’ αυτό και αντέχω και αυτή τη χώρα και έχω και ελπίδες για αλλαγή”.
Μια νέα συγγραφέας, λοιπόν, με πένα αξιόλογη και συνέχεια που μοιάζει ενδιαφέρουσα. Στην επόμενη γραφή που ήδη «σκαλίζει» θα ασχοληθεί με κάτι “που είναι τόσο υπερτιμημένο -όχι άδικα, βεβαίως: τον έρωτα…”.