Ο Δημήτρης Σούλας, ο "φωτογράφος της καθοριστικής στιγμής" όπως τον έχουν "χρίσει" στη Γερμανία, έχει απαθανατίσει μια ολόκληρη εποχή ως φωτορεπόρτερ, κατά την περίοδο της χούντας στην Ελλάδα. Φοιτητικά κινήματα, μετανάστες, πολιτικούς και καλλιτέχνες, σκηνές δρόμου, αλλά και εικόνες από τη στοά Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη (οι τελευταίες που έβγαλε όταν ήρθε εδώ το 1974)

Εικόνες που πλαισιώνουν την έκθεση "Στιγμιότυπα 1967 - 1974", με την οποία το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (ΜΦΘ) συστήνει τον κ. Σούλα στην Ελλάδα. Σε συνδιοργάνωση με το Δημοτικό Μουσείο Φωτογραφίας του Μονάχου και την υποστήριξη του Γερμανικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης αναδεικνύει το έργο του ενός ανθρώπου ο οποίος, όπως έλεγε σε μια κουβέντα μας το 2005, μπορεί να μοιράζει τη ζωή του μεταξύ της γενέτειράς του Θεσσαλονίκης και του Μονάχου, αλλά στη χώρα του δεν είναι γνωστός.

Γι' αυτό εξάλλου ένα δημοτικό μουσείο όπως αυτό του Μονάχου "πρόλαβε" τα ελληνικά μουσεία, και το 2004 απέκτησε και ψηφιοποίησε όλο το φωτογραφικό αρχείο του κ. Σούλα (10.000 φιλμ!).

Κατάλληλη εποχή

Ο κ. Σούλας, 70 ετών σήμερα, αλλά γεμάτος ενέργεια, άρχισε την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία αυτοδίδακτος και… αναγκαστικά, θα λέγαμε, καθώς έπρεπε να βιοποριστεί. Όλα ξεκίνησαν το 1967, όταν με την επιβολή της χούντας στην Ελλάδα, η εταιρεία του Αγροτικού Τομέα στο Μόναχο, όπου εργαζόταν, τον απέλυσε, επειδή ο ίδιος μαζί με άλλους Έλληνες (Τσοχατζόπουλος, Αρσένης) δημιούργησαν την Πανελλήνια Αντιδικτατορική Ένωση. Το 1968 με την αποζημίωση από τη δουλειά του αγόρασε την πρώτη του επαγγελματική μηχανή και η ιδιαίτερη ματιά του στις εικόνες που απαθανάτιζε τον καθιέρωσε ως φωτορεπόρτερ σε σπουδαία πρακτορεία ("Associated Press", "Magnum"), εφημερίδες ("Bild") και περιοδικά ("Stern"), ενώ παράλληλα δημιούργησε ένα προσωπικό έργο, όπου σχολίαζε την κοινωνία της εποχής του.

"Είχα τύχη", λέει ο ίδιος, καθώς εκείνη την περίοδο "στη Γερμανία ανθούσε η φωτοδημοσιογραφία. Δεν υπήρχε τηλεόραση, παρά μόνο η κρατική. Περιοδικά και εφημερίδες είχαν πολλά έσοδα και αγόραζαν πολύ καλά τις φωτογραφίες". Όταν το '74 επέστρεψε στην Ελλάδα, σκόπευε να συνεχίσει, αλλά δυστυχώς "η φωτογραφία δεν πληρωνόταν τότε στην Ελλάδα. Έτσι σταμάτησα να φωτογραφίζω". Το 1978 ίδρυσε την εταιρεία "Το καλό παιχνίδι" με επιμορφωτικά παιχνίδια για παιδιά, η οποία έκλεισε το 1993, όταν εμφανίστηκαν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Επέστρεψε στη δουλειά του συμβούλου επιχειρήσεων, αλλά δεν σταμάτησε την καλλιτεχνική του δράση. Σήμερα ασχολείται με το ντοκιμαντέρ, "αλλά δεν τα πουλάω" ανέφερε χαμογελώντας.

Η έκθεση του ΜΦΘ- την επιμελούνται οι Ulrich Pohlmann και Ηρακλής Παπαϊωάννου- εντάσσεται στον κύκλο "Έλληνες της Διασποράς" και θα περιοδεύσει σε Ελλάδα και Γερμανία.

 εγκαινιάζεται έκθεση του Δημήτρη Σούλα, συνοδεία μουσικής του Αριστείδη Παπανικολάου. Διάρκεια έως 29 Φεβρουαρίου.