Τα blogs έχουν μια ιδιότυπη ασυλία σε ό,τι αφορά την ανωνυμία. Επειδή φιλοξενούνται σε υπολογιστές εταιρειών που εδρεύουν στις ΗΠΑ, είναι δύσκολο οι ελληνικές διωκτικές αρχές να πάρουν τα στοιχεία των διαχειριστών τους για πλημμελήματα όπως είναι η συκοφαντική δυσφήμηση. Ο μόνος τρόπος για να ζητήσουν και να πάρουν τα στοιχεία είναι για περιπτώσεις που εμπίπτουν στα κακουργήματα. Ένα τέτοιο είναι και ο εκβιασμός. Το πώς στοιχειοθετείται ή όχι ο εκβιασμός μέσα από ένα blog είναι κάτι που θα κληθούν οι αντίδικοι να αποδείξουν μέσα από τις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος. Παράλληλα με τη μήνυση για εκβιασμό, εκκρεμούν όμως και μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμηση. Ακόμη και αν αθωωθούν οι κατηγορούμενοι για τον εκβιασμό, σίγουρα θα έχουν να αντιμετωπίσουν σωρεία μηνύσεων για πλημμελήματα, οι οποίες θα είναι το λιγότερο εξοντωτικές. Μέσα από την υπόθεση press-gr ανοίγει μια κερκόπορτα στην ελευθερία της έκφρασης. Σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζουμε την ασυδοσία λόγω ανωνυμίας, που τελικά αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχει, αλλά την πραγματικά διαφορετική έκφραση. Η διαφορετική δημόσια, μέσω των blogs, θεώρηση των πραγμάτων, σε ένα κράτος σαν το δικό μας, όπου η απόδοση δικαιοσύνης είναι μια χρονοβόρος διαδικασία, πολλές φορές εξοντωτική για τους εμπλεκόμενους, ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα της δίκης, σε έναν λαό που με το παραμικρό προσφεύγει στα δικαστήρια, μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ επικίνδυνο σπορ. Ο καθένας που θεωρεί λοιπόν ότι θίγονται τα ιερά και τα όσια από τις απόψεις του οποιουδήποτε blogger, θα μπορεί να καταθέτει μήνυση για εκβιασμό μέσω blog, να αίρεται το απόρρητο των στοιχείων του blogger και κατόπιν να του κάνει και μια μήνυση για οποιοδήποτε άλλο πλημμέλημα, αδιαφορώντας για το αν θα καταδικαστεί για τον εκβιασμό. Αν θεωρείτε παρατραβηγμένο αυτό το σενάριο, κάνετε λάθος. Στην Ελβετία, η εταιρεία Logistep, η οποία έχει ως αντικείμενο την “αντιπειρατεία”, συγκέντρωνε στοιχεία χρηστών, οι οποίοι αντάλλασσαν παράνομα αρχεία, προκειμένου να τα πουλήσει σε εταιρείες, των οποίων τα δικαιώματα θίγονταν. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών δεδομένων της Ελβετίας τούς ζήτησε να σταματήσουν τη συλλογή στοιχείων, αλλιώς θα αντιμετώπιζαν κυρώσεις, γιατί γερμανική νομική εταιρεία απέδειξε ότι η Logistep έπαιρνε δικαστική εντολή, στην Αγγλία, για άρση απορρήτου για ποινικό αδίκημα, αλλά αφού της έδιναν τα στοιχεία, προχωρούσε σε αστικές μηνύσεις. Στην Ελλάδα υπάρχει ήδη προηγούμενο με την υπόθεση blogme.gr <http://blogme.gr>. Σε κάθε περίπτωση, η λύση του προβλήματος που απλοϊκά εμφανίζεται ως “ασυδοσία ή φίμωση” δεν είναι απλή. Οι φοβίες για το καινούργιο αλλά πάνω από όλα η άγνοια δεν είναι και ο καλύτερος οδηγός. Λύσεις δεν υπάρχουν. Μπορούν να προέλθουν μόνο μέσα από διάλογο φορέων, όπως της ΑΠΠΔ, που έχει απενεργοποιηθεί με ευθύνη του κράτους, των ενώσεων των δημοσιογράφων, που έχουν επιλέξει να αγνοούν τη δημοσιογραφία των πολιτών, της πολιτείας που επίσης βλέπει με καχυποψία την περίπτωση του να μπορεί να ελέγχεται άμεσα από τον κάθε πολίτη, αλλά και των blogger που πιστεύουν ότι η ανώνυμη ή ψευδώνυμη δημοσίευση απόψεων και θέσεων δεν πρέπει να είναι και υπεύθυνη.