Το κοινοβούλιο ενέκρινε με 97 ψήφους υπέρ έναντι 46 κατά και μίας αποχής την κυβέρνηση του -ήδη πρωθυπουργού- Γκι Φέρχοφστατ, ο οποίος θα κυβερνήσει τώρα για άλλους τρεις μήνες. Το πολιτικό αδιέξοδο που ακολούθησε τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου είχε ως αποτέλεσμα το Βέλγιο να παραμείνει χωρίς κυβέρνηση για διάστημα-ρεκόρ 196 ημερών, περίοδο κατά την οποία ο Γκι Φέρχοφστατ ασκούσε καθήκοντα υπηρεσιακού πρωθυπουργού.

"Αντικειμενικός σκοπός μου τώρα είναι να αυξήσω την εμπιστοσύνη και να επιτρέψω έναν διάλογο μεταξύ των κοινοτήτων", δήλωσε ενώπιον του κοινοβουλίου ο Φέρχοφστατ, λίγο προτού διεξαχθεί η ψηφοφορία.

Η μεταβατική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να λάβει επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της αύξησης της τιμής των καυσίμων και των τροφίμων και να προετοιμάσει τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, που αποσκοπούν να χαλαρώσουν τις επίμονες εντάσεις μεταξύ των δύο κυριότερων γλωσσικών ομάδων της χώρας.
Ο Φέρχοφστατ θα παραδώσει την εξουσία στις 23 Μαρτίου στον Ιβ Λετέρμ, τον αμφιλεγόμενο συντηρητικό Φλαμανδό, που τον κέρδισε στις εκλογές, αλλά απέτυχε να σχηματίσει συνασπισμό με τα γαλλόφωνα κόμματα, τα οποία αντιτίθενται σφόδρα στα σχέδιά του για μεγαλύτερη μεταβίβαση εξουσιών.

Η μεταβατική κυβέρνηση του Φέρχοφστατ επιλέχθηκε με προσοχή, ώστε να αντανακλά το πολύπλοκο γλωσσικό και πολιτικό τοπίο του Βελγίου.
Εκτός από τον Λετέρμ αναπληρωτής πρωθυπουργός θα είναι και ο υπουργός Οικονομικών Ντιντιέ Ρέιντερς -ένας Γαλλόφωνος φιλελεύθερος και θαυμαστής του γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί.

Το πολιτικό αδιέξοδο έχει επιδεινώσει τη μακρόχρονη διαμάχη μεταξύ της πλούσιας, γεμάτης αυτοπεποίθηση Φλάνδρας στο βορρά και της φτωχότερης γαλλόφωνης Βαλονίας στο νότο.

Έρευνες της κοινής γνώμης που διεξήχθησαν τους τελευταίους μήνες έδειξαν πως έως και το 50% του φλαμανδικού πληθυσμού επιθυμεί τη διαίρεση.

Ωστόσο δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα έδειξε ότι μία συμπαγής πλειοψηφία των Βέλγων επιθυμεί η χώρα να παραμείνει ενωμένη.
Είναι εξάλλου χαρακτηριστικό ότι πριν από δέκα ημέρες, στις 15 Δεκεμβρίου, χιλιάδες μέλη εργατικών συνδικάτων είχαν κατεβεί στους δρόμους του Βελγίου, για να διαμαρτυρηθούν για τις συνεχώς αυξανόμενες τιμές και την αδυναμία των πολιτικών κομμάτων να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Τα εργατικά συνδικάτα υποστηρίζουν ότι η εξάμηνη πολιτική κρίση είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί στην τύχη της η οικονομία και να εκτιναχθούν στα ύψη οι τιμές των τροφίμων και των καυσίμων.