Τα παραπάνω προκύπτουν από μελέτη που πραγματοποιήθηκε υπό τη δόκτορα Σούζαν Ρεντλάιν του νοσοκομείου Μπρίγκαμ και του Ιατρικού κέντρου Μπεθ Ίσραελ της Βοστόνης. Όπως διαπιστώθηκε, ο λιγοστός ύπνος μπορεί να επιφέρει χρόνιες αλλαγές στη διατροφή των νέων, αυξάνοντας μεταξύ άλλων τον κίνδυνο των καρδιαγγειακών παθήσεων και της παχυσαρκίας, ειδικά στα κορίτσια, καθώς τα αγόρια δεν φαίνεται να χαλούν εξίσου τη διατροφή τους εξαιτίας του ανεπαρκούς ύπνου, για λόγους που οι επιστήμονες δεν έχουν διαπιστώσει ακόμη.
Οι επιστήμονες μελέτησαν 240 νέους ηλικίας 16 έως 19 ετών, οι οποίοι για ένα χρονικό διάστημα φορούσαν στον ύπνο τους μια ειδική συσκευή περασμένη στον καρπό του χεριού τους, ενώ παράλληλα καταγραφόταν η ημερήσια λήψη θερμίδων από τη διατροφή τους. Προέκυψε λοιπόν ότι όσοι κοιμόνταν λιγότερο από οκτώ ώρες το βράδυ κατανάλωναν κατά μέσο όρο 2,2% περισσότερες θερμίδες από λίπη και 3% λιγότερες θερμίδες από υδρογονάνθρακες, σε σχέση με εκείνους που κοιμόνταν περισσότερες από οκτώ ώρες. Οι ερευνητές επισημαίνουν πως η τάση κατανάλωσης περισσότερων θερμίδων μπορεί να αντιστραφεί εύκολα, καθώς κάθε πρόσθετη ώρα ύπνου μειώνει κατά 21% τις πιθανότητες ο νέος να καταναλώσει σνακ με πολλά λιπαρά.
Μόνο ένας στους τρεις νέους που συμμετείχαν στην έρευνα κοιμόταν τη νύχτα πάνω από οκτώ ώρες κατά μέσο όρο. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Ιατρικής του Ύπνου, οι έφηβοι χρειάζονται τουλάχιστον εννέα ώρες βραδινού ύπνου για να νιώθουν την άλλη μέρα ξεκούραστοι και σε εγρήγορση.

Η πνευματική ενασχόληση επιβραδύνει το Αλτσχάιμερ
Σε καθυστέρηση της εμφάνισης άνοιας και Αλτσχάιμερ στα άτομα τρίτης ηλικίας μπορεί να βοηθήσουν διάφορες νοητικές δραστηριότητες, όπως το λύσιμο σταυρόλεξων και παζλ ή το διάβασμα. Ωστόσο, από τη στιγμή που θα εκδηλωθεί η πάθηση, θα ακολουθήσει ταχύτερη επιδείνωση. Τα παραπάνω προκύπτουν από μελέτη που εκπονήθηκε υπό τον δόκτορα Ρόμπερτ Γουίλσον, του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου Ρας του Σικάγου. Φαίνεται ότι οι ποικίλες νοητικές δραστηριότητες βελτιώνουν την ικανότητα του εγκεφάλου να διατηρεί τις φυσιολογικές λειτουργίες του, ακόμη κι όταν η πάθηση ήδη εξελίσσεται στο υπόβαθρο χωρίς ορατά συμπτώματα, με αποτέλεσμα ο νους να μπορεί να αντισταθμίσει, για ένα χρονικό διάστημα, τις σημαντικές παθολογικές αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Από τη στιγμή όμως που η πάθηση εκδηλωθεί αναπτύσσεται πλέον πιο γρήγορα, επειδή στην πραγματικότητα βρίσκεται ήδη σε πιο προχωρημένο στάδιο, απλώς είχε “καμουφλαριστεί” από την προηγούμενη νοητική δραστηριότητα.