Eίχε εξαντληθεί από μέρες ακόμη και η τελευταία σταγόνα αίματος που είχε καβαντζάρει για τις δύσκολες ώρες. Ήξερε ότι οι κίνδυνοι ήταν πολλαπλάσιοι. Κάθε φορά που ξεμύτιζε από το τσαρδί του, έβλεπε καινούργια αποτυπώματα συντρόφων του τσαλακωμένα στους τοίχους του σπιτιού των ανθρώπων με τους οποίους άθελά του συγκατοικούσε. Και οι απαίσιοι, δεν έκαναν καν τον κόπο να αφαιρούν τα πτώματα από τον τοίχο. Ίσως να τα αφήνουν για να τρομοκρατούν όσους έχουν επιβιώσει.

Και δεν ήταν μόνο οι μυγοσκοτώστρες, τα βιβλία ή οι ανθρώπινες παλάμες τα μόνα φόβητρα για τον Ζιγκ και τους ομοίους του. Οι άνθρωποι είχαν στη διάθεσή τους και μια σειρά από “χημικά όπλα” που τα χρησιμοποιούσαν αφειδώς -ιδίως το τελευταίο διάστημα- ακόμη και αν ξέρουν ότι κάνουν κακό και στη δική τους υγεία. Εξάλλου, σκέφτηκε, κάτι ανάλογο κάνουν εδώ και δεκαετίες με τα πυρηνικά όπλα που συσσωρεύουν, ενώ ξέρουν ότι, αν χρησιμοποιηθούν, ο θύτης και το θύμα θα έχουν την ίδια τύχη.

“Άνθρωποι...”, ψέλλισε με ένα ύφος αηδίας ο Ζιγκ. Από μικρό κουνουπάκι είχε διδαχτεί στο σχολείο το πόσο επικίνδυνο ήταν το ανθρώπινο είδος. Ότι ο άνθρωπος ήταν τόσο εγωιστής που για να εξυπηρετήσει τα ποταπά υλικά συμφέροντά του βίαζε τη φύση αδιαφορώντας αν οι αλλαγές που επέφερε εξαφάνιζαν ολόκληρα είδη του ζωικού βασιλείου που είχαν το ίδιο ακριβώς δικαίωμα στη ζωή. Και στο τέλος ήταν μοιραίο να εξαφανίσει και τον εαυτό του.

Κι όμως, ο Ζιγκ δεν αισθανόταν καλά. Εδώ και μέρες τον διακατείχε ένα ενοχικό σύνδρομο που δεν είχε ξαναζήσει. Όλα ξεκίνησαν όταν στις μικροβιολογικές εξετάσεις που έκανε ανακάλυψε ότι ήταν φορέας του ιού του Δυτικού Νείλου. Ήξερε ότι όποιον άνθρωπο τσιμπούσε θα του μετέδιδε την ασθένεια, με άγνωστα αποτελέσματα για την υγεία του. Ίσως και να τον σκότωνε. Από την άλλη, ήξερε ότι ήταν ζήτημα επιβίωσης. Χρειαζόταν αίμα για να τραφεί, και στη γειτονιά του δεν υπήρχαν ζώα με ανθεκτικό ανοσοποιητικό σύστημα.

Με αυτές τις σκέψεις τρόχιζε ανόρεχτα το κεντρί του, όταν μια μεγάλη ποσότητα φονικού εντομοκτόνου ξεχύθηκε μέσα στη φωλιά του. Αμέσως κατάλαβε ότι αυτό ήταν το τέλος. Σχεδόν ανακλαστικά πέταξε έξω από τη φωλιά του και έψαξε μέσα στο νέφος εντομοκτόνου να βρει και να τιμωρήσει αυτόν που κρατούσε το φονικό όπλο. Με τις τελευταίες του δυνάμεις κατάφερε να πετάξει μέχρι το δεξιό μπράτσο του. Ήταν έτοιμος να του δώσει το τελευταίο προθανάτιο τσίμπημα και τον ιό του Δυτικού Νείλου, όταν μέσα στη ζαλάδα, νιώθοντας τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν και λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, ο Ζιγκ πρόλαβε να σκεφθεί: “Όχι, η εκδίκηση είναι ανθρώπινη εφεύρεση. Δεν θα γίνω σαν αυτούς”.
Πλατς. Η αριστερή παλάμη του ανθρώπου επιτάχυνε σαν πράξη ευθανασίας το τέλος.

Ο επίπεδος πια Ζιγκ ξεπλύθηκε στη βρύση του μπάνιου.

Ο άνθρωπος συνέχισε τη δουλειά του...

...και ο Δυτικός Νείλος εξακολουθεί να ποτίζει νωχελικά τα φοινικόδεντρα που σκιάζουν τις όχθες του.