Ως προς το δεύτερο σκέλος, που συνδέεται άμεσα με το αυτό της ανάπτυξης, ο ρόλος των τραπεζών είναι κρίσιμος. Αποκλεισμένες από τον διεθνή δανεισμό εξαιτίας της απαξίας του ελληνικού χρέους, οι τράπεζες έχουν ως μόνη οδό δανεισμού την ΕΚΤ. Για να αποκτήσουν λοιπόν ξανά την αναγκαία ρευστότητα, πρέπει να ενεργοποιηθεί το Ταμείο Στήριξης και να επιταχυνθούν οι εξελίξεις στο μέτωπο των συγχωνεύσεων. Χωρίς τραπεζική ρευστότητα, η προσπάθεια της χώρας είναι καταδικασμένη.

Σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη, ή έστω την επιβράδυνση της ύφεσης, κρίνεται εξίσου αναγκαία. Με τα σημερινά δεδομένα, η Ελλάδα στο τέλος της τριετίας του μνημονίου θα βρεθεί με δημόσιο χρέος μεγαλύτερο από αυτό που είχε στις αρχές της κρίσης (150% του ΑΕΠ το 2014). Για να είναι ηπιότερη η αύξηση, απαιτείται ο παρονομαστής, δηλαδή το ΑΕΠ, να κρατηθεί με νύχια και με δόντια. Εκεί πρέπει η κυβέρνηση να δώσει τη μάχη. Και όχι να επικεντρωθεί σε νέες αυξήσεις φόρων, που θα πιέσουν ακόμα περισσότερο την κατανάλωση και θα αυξήσουν τις τιμές, με αμφίβολα δημοσιονομικά οφέλη.