Ο Χρήστος Αρνομάλλης, πριν αναχωρήσει πρόωρα από τον μάταιο τούτο κόσμο, σε ηλικία μόλις 46 χρόνων, ήταν τόσο δημοσιογράφος όσο και ηθοποιός και κατάφερνε να τα συνδυάζει, γιατί ποιούσε ήθος σε αμφότερους τους αφεντάδες του.
Η απώλειά του άφησε την εφημερίδα πιο λίγη κι όλους εμάς που τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε μέσα από τη δουλειά του αλλά κυρίως λόγω της σπάνιας προσωπικότητας, της μόρφωσης, του ήθους του, της πραότητας του χαρακτήρα του αλλά και του ιδιαίτερου όσο και πολύτιμου χιούμορ του πιο άδειους από συναισθήματα και ιδέες. 
Ο Χρήστος Αρνομάλλης, ο Αρνό χάριν συντομίας αλλά και τρυφερότητας, που ενέπνεε σε όλους τους συνεργάτες, πόσο μάλλον στους φίλους του, δεν είναι μια ξερή μνήμη. Στο όνομά του παλαιοί και νεότεροι βλέπουν κάποιες από τις αξίες που είχαν στο μυαλό τους ξεκινώντας το μακρύ ταξίδι τους στη δημοσιογραφία και τις έχασαν στο δρόμο.
Στην εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας συμπλήρωσε 27 χρόνια δουλειάς. Μετά την επανέκδοσή της το 1998 ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού ρεπορτάζ. Με γνώσεις και άποψη καθαρή για όλες τις εκφάνσεις της τέχνης έψαχνε, μάθαινε, κατέγραφε και αρθρογραφούσε χωρίς ίχνος δημοσίων σχέσεων για τα καλά και τα κακώς κείμενα. Είχε συνεργαστεί και με την ΕΤ3 και ραδιοφωνικούς σταθμούς της πόλης.
Στο θέατρο, την άλλη του αγάπη, περνούσε καθημερινά από την πόρτα του "Αμαλία". Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της "Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης" και μόνιμος συνεργάτης της. Πολλοί θυμούνται τις εξαιρετικές ερμηνείες του στο "Περιμένοντας τον Γκοντό", τον "Καλό άνθρωπο του Σε Τσουάν" και τον "Θείο Βάνια". Η τελευταία εμφάνισή του έγινε στο "Θεατροποιό" του Τόμας Μπέρνχαρτ που ανέβηκε τον Οκτώβρη του 2001. Η μεγάλη καρδιά του δεν άντεξε άλλο και η αυλαία έπεσε στις 25 του Γενάρη το 2002.